Showing posts with label ข้อคิด วอร์เรน บัฟเฟตต์. Show all posts
Showing posts with label ข้อคิด วอร์เรน บัฟเฟตต์. Show all posts

Tuesday, October 7, 2014

กำเนิด VI (Value Investor )

      
     พื้นฐานของชีวิตและการเริ่มต้นเป็น Value Investor หรือนักลงทุนของแต่ละคนนั้นบอกอะไรบางอย่างถึงแนวทางหรือกลยุทธการลงทุนของเขา รวมถึงการคาดการณ์อนาคตที่เขาจะไปถึงได้ วอเร็น บัฟเฟตต์ warren buffet นั้น “เกิดมาเพื่อที่จะเป็นนักลงทุนเอกของโลก” เพราะเขารักการหาเงินและลงทุนตั้งแต่เด็ก เขาเกิดในช่วงเวลาและในประเทศที่เหมาะสม และได้พบและเรียนรู้ศาสตร์การลงทุนจาก เบน เกรแฮม ปรมาจารย์ด้านการลงทุนเอกของโลก กลยุทธและวิธีการของเขาก็คือ ลงทุนระยะยาวและโตไปกับเศรษฐกิจที่รุ่งเรืองสุด ๆ ของอเมริกา จอร์จ โซรอส นั้น เป็นเด็กหนุ่มชาวยิวฮังการีที่ต้องหนีนาซีเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง ความคิดของเขาก็คือ ต้องเร็วและเอาตัวรอดให้ได้ การลงทุนของเขานั้นดูเหมือนจะคล้าย ๆ กับการต่อสู้หรือสงคราม นั่นคือ เข้า “โจมตี” อย่างรุนแรง รวดเร็ว “เผด็จศึก” เป็นครั้ง ๆ เขาทำกำไรจากหายนะเช่นเดียวกับความรุ่งเรืองของเศรษฐกิจ


        ผมเองเริ่มต้นชีวิต VI จากการที่ต้องหาทางเอาตัวรอดจากวิกฤติเศรษฐกิจในปี 2540 ที่ “คุกคาม” ชีวิตการทำงานในฐานะลูกจ้างบริษัทของผม ในตอนเริ่มต้นชีวิตการลงทุนในครั้งนั้น ผมไม่ได้วางแผนหรือตระหนักว่าเส้นทางสายนี้จะนำผมไปสู่ความมั่งคั่งและชื่อเสียงในฐานะ VI ชั้นนำ ผมเพียงแต่คิดว่าการลงทุนในตลาดหุ้นในแนวทาง Value Investment นั้น คือทางออกที่จะทำให้ผมยังมีชีวิตในฐานะชนชั้นกลางแบบที่ผมเป็นอยู่ในขณะนั้นได้แม้ว่าจะไม่มีรายได้จากการทำงานหรือรายได้ประจำลดลงมาก กลยุทธการลงทุนของผมจึงเน้นที่ “ความปลอดภัย” หรือการ “ปกป้องเงินต้น” เป็นหัวใจหลัก อะไรที่ทำให้การลงทุนมีโอกาสขาดทุน “อย่างถาวร” ผมจะหลีกเลี่ยง การลงทุนของผมแต่ละครั้งจะต้อง “ไม่ขาดทุน”

          ถึงวันนี้ที่ Value Investment เป็นทางเลือกในการลงทุนของนักลงทุนหน้าใหม่จำนวนไม่น้อย ผมเห็นว่าการเริ่มต้นของคนเหล่านี้สามารถแยกออกเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ได้ 4 กลุ่มด้วยกันคือ

         กลุ่มแรก คนทำงานกินเงินเดือน อายุประมาณ 30-45 ปี นี่คือกลุ่ม VI ที่เริ่มสนใจลงทุนเนื่องจากตระหนักว่าตนเองจำเป็นที่จะต้องออมเงินเพื่อการเกษียณหรือบางคนต้องการสร้างอนาคตและเห็นว่าการฝากเงินนั้นเป็น “การลงทุน” ที่แย่มาก คนกลุ่มนี้มักเป็นคนที่มีความมั่งคั่งไม่มาก เงินทุกบาททุกสตางค์ “หามาได้ยาก” การที่มันจะ “หายไป” หรือลดน้อยลงเป็นเรื่องที่กระทบจิตใจรุนแรง ดังนั้น กลยุทธการลงทุนจึงมักจะ “อนุรักษ์นิยม” และไม่ลงทุนในหุ้นมากนัก หุ้นที่เลือกลงทุนต้องเป็นหุ้นที่มีพื้นฐานดีและขนาดไม่เล็กเกินไป ระยะการลงทุนก็มักจะค่อนข้างยาวเนื่องจากไม่ค่อยมีเวลาในการติดตามมากนัก เป้าหมายผลตอบแทนในการลงทุนก็มักจะไม่สูง แต่พวกเขาก็ยังหวังได้ประมาณปีละ 15-20%

          กลุ่มที่สองเป็น “เด็กจบใหม่” ที่พ่อแม่เป็นคนชั้นกลาง พวกเขาไม่ได้มีเงินสนับสนุนจากทางบ้านในการลงทุนแต่ก็ไม่ได้มีภาระต้องเลี้ยงดูครอบครัว ส่วนใหญ่ก็ยังไม่แต่งงานเพราะอายุยังไม่ถึง 30 ปี พวกเขาเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานที่ค่อนข้างสูงที่จะ “รวย” เป็นเศรษฐีในเวลาอาจจะแค่ 10-15 ปี ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะพวกเขาได้อ่านประวัติของนักลงทุนเอกหรือนักลงทุนที่ประสบความสำเร็จอื่น ๆ จนทำให้คิดว่าเขาก็น่าจะทำได้แบบเดียวกันหรือดีกว่า ว่าที่จริงหลาย ๆ คนก็สามารถสร้างผลตอบแทนการลงทุนที่น่าประทับใจมากเช่นทำกำไรได้ 100% ภายในระยะเวลาแค่ 6 เดือน เป็นต้น

         VI ในกลุ่มนี้ค่อนข้างจะใช้กลยุทธการลงทุนที่ “กล้าได้กล้าเสีย” และมักจะลงทุนในหุ้นขนาดเล็กที่มีผลประกอบการไม่แน่นอนแต่มีช่วงเวลาที่โดดเด่นที่จะสามารถขับเคลื่อนราคาหุ้นให้สูงขึ้นได้หลายเท่าในเวลาไม่นาน เหนือสิ่งอื่นใดสำหรับคนเหล่านี้ก็คือ ถ้าพลาดเขาก็สามารถหาใหม่ได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเม็ดเงินที่ยังน้อย พวกเขาก็ไม่สามารถเป็น “ผู้นำ” ที่จะขับเคลื่อนราคาหุ้น พวกเขาจึงมักจะเป็น “ผู้ตาม” ที่คอยรับอานิสงค์จาก VI “ขาใหญ่” ดังนั้น ผลตอบแทนของพวกเขาจึงอาจจะไม่โดดเด่นนักเมื่อเทียบกับคนที่มีพอร์ตใหญ่กว่า ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร VI ในกลุ่มนี้จะเป็นคนที่ค่อนข้างจะกระตือรือร้นและมุ่งมั่น พวกเขาใช้เวลากับการลงทุนค่อนข้างมากและมีการเทรดหุ้นสูง

         กลุ่มที่สาม นี่คือกลุ่มคนที่มักทำธุรกิจและมีเงินเหลือที่ถูกเก็บสะสมมานาน พวกเขาเป็นคนรวยหรือเป็นเศรษฐีที่อาจจะเริ่มมีเวลามากขึ้นเนื่องจากธุรกิจอยู่ตัวแล้วหรือธุรกิจที่ทำอยู่เริ่ม “ตกดิน” เขาอาจจะเริ่มสนใจหาทางลงทุนเงินสดที่กองอยู่ในธนาคารที่แทบจะไม่ได้ดอกเบี้ย เขาอาจจะพบว่าการลงทุนแบบ VI นั้น เป็นทางเลือกอีกทางหนึ่งแทนที่จะใช้เงินนั้นไปสร้างธุรกิจใหม่ คนกลุ่มนี้จึงมักเลือกลงทุนในกิจการที่มีขนาดกลาง ๆ มีความมั่นคงพอสมควรและมีพื้นฐานดี พวกเขาเข้าใจดีว่าธุรกิจไหนเป็น “ของจริงหรือของปลอม” การลงทุนของพวกเขามักจะเป็นการลงทุนระยะยาว หลายคนที่ประสบความสำเร็จในการลงทุนนั้น เนื่องจากเม็ดเงินเริ่มต้นจำนวนมาก ทำให้พวกเขากลายเป็น VI “รายใหญ่” ที่เป็นที่กล่าวขวัญถึงในเวลาอันสั้น และทำให้มีบทบาท “ชี้นำ” ในหลาย ๆ กรณี

         กลุ่มที่สี่ซึ่งเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ผมจะพูดถึงก็คือ กลุ่ม “ลูกเศรษฐี” นี่คือนักลงทุนหนุ่มสาวหน้าใหม่ที่ผมเห็นว่าเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วทั้งจำนวนและมูลค่าพอร์ตการลงทุนในหุ้น ลูกเศรษฐีที่ว่านี้จริง ๆ แล้ว ส่วนใหญ่อาจจะไม่ใช่เศรษฐีใหญ่ที่ลูกจะสามารถหรือควรสืบทอดกิจการ พวกเขามีธุรกิจหรือมีทรัพย์สินและมีเงิน แต่งานของพวกเขาไม่จำเป็นต้องให้ลูกเข้าไปช่วยทำ ลูก ๆ ของพวกเขาควรไปเป็นลูกจ้างหรือพนักงานของบริษัทใหญ่ ๆ มากกว่า แต่การไปทำงานเป็นลูกจ้างกินเงินเดือนนั้นเป็นกิจกรรมที่เหนื่อยและได้เงินน้อยมาก ดังนั้น หนทางที่ดีกว่าก็คือ การลงทุนที่จะให้เงินมาช่วยทำงาน และนี่ก็มาถึงการลงทุนในหุ้นซึ่งเป็นกิจกรรมที่ “ทำได้ง่ายที่สุด” และอาจจะ “เหนื่อยน้อยที่สุด” และนั่นนำไปสู่การเป็น VI

        VI ที่เป็นลูกคนรวยนั้น ในช่วงเริ่มต้นพ่อแม่ก็อาจจะให้เงินไป “ลอง” เพียง 1-2 ล้านบาท แต่ครั้นได้ลองทำและได้ผลตอบแทนอย่าง “น่าทึ่ง” ในเวลาอันสั้น พวกเขาก็มักจะได้เงินลงทุนเพิ่มจากพ่อแม่ที่เห็นศักยภาพ หลายคนสามารถต่อยอดเงินไปสูงมากจนร่ำรวยเป็น “เศรษฐี” ด้วยตนเองในเวลาอันสั้น VI กลุ่มนี้โดยพฤติกรรมก็คือ มักจะมีความกล้าเสี่ยงได้อย่างเต็มที่ เหตุผลก็คือ เสียก็ไม่เป็นไรเพราะอาจจะขอพ่อแม่ใหม่ได้หรือไม่ก็กลับไปทำงานกินเงินเดือน พวกเขาจะลงทุนหุ้นเป็นตัว ๆ เหมือนนักเก็งกำไร หลายคนสามารถ “ไล่หุ้น” ที่มีขนาดเล็กและไม่ใคร่มีสภาพคล่องได้ทำให้กลายเป็น “ผู้นำ” ที่มีอิทธิพลต่อราคาหุ้นและทำให้สามารถลงทุนและได้ผลตอบแทนอย่างน่าทึ่ง ส่วนตัวผมเองคิดว่า นี่คือกลุ่ม “Golden Boy” ในตลาดหุ้นที่น่าจับตามอง เพราะพวกเขาอาจจะมีทั้งเงิน ความสามารถ และเวลาในการลงทุนอีกยาวไกล ถ้าไม่ “แพ้ภัยตนเอง” เสียก่อน

Saturday, September 27, 2014

งบดุล สินทรัพย์ การตีความงบการเงิน


งบดุล/สินทรัพย์

         เงินสดและเงินลงทุนระยะสั้น
     สินค้าคงคลัง
     ลูกหนี้การค้า – สุทธิ
     ค่าใช้จ่ายล่วงหนี้


$4,208
2,220
3,317
2,260
สินทรัพย์หมุนเวียนอื่นๆ                                                   0
     รวม สินทรัพย์หมุนเวียน
12,005
     ที่ดิน/โรงงาน/เครื่องจักร
     ค่าความนิยม – สุทธิ
     สินทรัพย์ไม่มีตัวตน – สุทธิ
     การลงทุนระยะยาว
     สินทรัพย์ไม่หมุนเวียนอื่นๆ
8,493
4,246
7,863
7,777
2,675
สินทรัพย์อื่นๆ                                                                   0
     รวม สินทรัพย์
$43,059



















     


  นี่คือที่ที่เก็บสิ่งดีๆ ทั้งหมด คือ : เงินสด โรงงาน เครื่องจักร สิทธิบัตร และอื่นๆที่หมายถึงความมั่งคั่ง สิ่งเหล่านี้พบได้ในงบดุลของบริษัท ภายใต้หมวด สินทรัพย์
                ในงบดุล  นักบัญชีได้แบ่งสินทรัพย์ของบริษัทออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่มานานแล้ว คือ : สินทรัพย์หมุนเวียน และสินทรัพย์อื่นๆทั้งหมด
                สินทรัพย์หมุนเวียน ประกอบด้วย ‘เงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสด’ ‘การลงทุนระยะสั้น’ ‘ลูกหนี้การค้าสุทธิ’ ‘สินค้าคงคลัง’ และสินทรัพย์เบ็ดเตล็ดซึ่งรวมเรียกว่า ‘สินทรัพย์อื่นๆ’ ทั้งหมดนี้เรียกว่าสินทรัพย์หมุนเวียน เพราะว่ามันคือเงินสด หรือสิ่งที่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ในเวลาที่สั้นมาก (ปกติภายใน 1 ปี) ตามกฎแล้ว สิ่งเหล่านี้จะถูกบันทึกในงบดุลเรียงตามลำดับของสภาพคล่อง (หมายความว่า ความง่ายในการเปลี่ยนเป็นเงินสด) ในอดีตสินทรัพย์หมุนเวียนมีชื่อเรียกภาษาอังกฤษแตกต่างกันคือ quick assets, liquid assets, หรือ  floating assets ซึ่งแสดงถึงความคล่องตัวในการเปลี่ยนสินทรัพย์เหล่านี้เป็นเงินสด ที่สามารถนำมาใช้ได้เมื่อเศรษฐกิจของบริษัทเริ่มมีปัญหาและแหล่งทุนสำหรับใช้ในธุรกิจประจำวันเริ่มร่อยหรอ นี่คือคุณลักษณะสำคัญของสินทรัพย์เหล่านี้ (หากคุณนึกภาพไม่ออกว่าทุนในการดำเนินธุรกิจสามารถหายเกลี้ยงไปได้ในชั่วข้ามคืนขอให้นึกถึงแบร์ สเติร์นส์)
                สินทรัพย์อื่นๆ คือสินทรัพย์ที่ไม่หมุนเวียน ซึ่งหมายความว่าไม่สามารถเปลี่ยนหรือจะเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ในอีก 1 ปีข้างหน้า สินทรัพย์เหล่านี้จะถูกบันทึกแยกออกมาถัดจากหมวดสินทรัพย์หมุนเวียน โดยในหมวดนี้จะประกอบไปด้วย การลงทุนระยะยาว อาคาร-ที่ดิน/โรงงาน/เครื่องจักร ค่าความนิยม สินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้ ค่าตัดจำหน่ายสะสม สินทรัพย์อื่นๆ และค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับสินทรัพย์ระยะยาวที่รอการตัดบัญชี
                สินทรัพย์ทั้ง 2 กลุ่มที่กล่าวมารวมกันเป็นยอดรวมสินทรัพย์ของบริษัท จากการดูคุณภาพและปริมาณของสินทรัพย์แต่ละกลุ่มหรือทั้ง 2กลุ่มรวมกัน ทำให้เวอร์เรนได้ทราบอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับเศรษฐกิจของธุรกิจ รวมทั้งทราบว่าบริษัทมีความได้เปรียบในการแข่งขันที่ยั่งยืน อันเป็นสิ่งที่เขาต้องการในการทำให้เขารวยล้นฟ้าหรือไม่ด้วย
                นี่คือเหตุผลว่า ทำไมเราจะใช้พื้นที่ในอีกสองสามบทข้างหน้าพูดถึงสินทรัพย์แต่ละหมวด และวอร์เรนใช้ข้อมูลนี้อย่างไรในการบ่งชี้บริษัทที่มีความได้เปรียบในการแข่งขันที่ยั่งยืน

                เราจะมาดูสินทรัพย์แต่ละประเภท เพื่อดูว่าจะสามารถใช้แต่ละกลุ่มหรือทั้ง 2 กลุ่มรวมกัน เพื่อช่วยในการบ่งชี้ธุรกิจชั้นยอดซึ่งมีความได้เปรียบในการแข่งขันที่มั่นคงเหมือนคู่แข่งได้อย่างไร


Thursday, March 13, 2014

การวางแผนจัดสรรเงินทุน และตารางการปรับสมดุล หุ้นแบบ VI

การวางแผนจัดสรรการลงทุน  และตารางการปรับสมดุล

      การวางแผนการลงทุนควรจะรวมถึงการจัดสรรการลงทุนและตารางการปรับสมดุล  ตารางควรจะรวมทั้งระดับเป้าหมายของสินทรัพย์ในแต่ละประเภท  ระดับต่ำสุด  และระดับสูงสุด  เพื่อให้สามารถทำการเปลี่ยนแปลงได้ในระดับหนึ่งเพราะการปรับสมดุลทุกครั้งจะทำให้มีค่าใช้จ่ายเกิดขึ้น  รวมถึงค่าธรรมเนียมในการทำธุรกรรมหรือภาษีที่อาจจะเกิดขึ้นด้วย


กระบวนการปรับสมดุล

      ในช่วงการสะสมเงินลงทุนนั้น  จะมีวิธีการปรับสมดุลอยู่ 2 วิธี  วิธีแรกคือ การขายสิ่งที่มีราคาสูงออกไป  และซื้อสิ่งที่มีราคาต่ำเข้ามาแทนที่  วิธีที่สองคือการเพิ่มเงินสดใหม่ๆ เข้ามาในการจัดสรรการลงทุนของสินทรัพย์ประเภทต่างๆ ที่มีระดับต่ำกว่าเป้าหมาย  การผสมผสานกลยุทธ์ทั้งสองวิธียังสามารถนำมาประยุกต์ใช้ร่วมกันได้อีกด้วย  แต่การเพิ่มเงินสดจะเป็นวิธีที่ดีกว่าเกิดค่าธรรมเนียมการทำธุรกรรมต่ำกว่า  และยังไม่ก่อให้เกิดภาษีที่เกิดจากกำไรส่วนต่างมูลค่าหุ้นจากการขายสิ่งที่มีราคาสูงออกไปตามวิธีแรกอีกด้วยและในช่วงเก็บเกี่ยวผลประโยชน์  นักลงทุนก็อาจขายสินทรัพย์ที่มีราคาสูงออกไปได้

      กลยุทธ์หนึ่งที่ควรจะพิจารณาคือ  การกระจายพอร์ตการลงทุนออกไปโดยการใช้เงินสดเพิ่มเข้าไปในการลงทุนเพื่อการปรับสมดุลมากกว่าจะนำผลตอบแทนที่ได้จากการลงทุนเดิมไปลงทุนต่อโดยอัตโนมัติ  อย่างไรก็ตามคุณควรพิจารณาถึงขนาดของพอร์ตการลงทุนและค่าธรรมเนี่ยมการทำธุรกรรมที่จะเกิดขึ้นด้วย  สำหรับนักลงทุนรายย่อยนั้น ค่าธุรกรรมจะยังมีผลอย่างมากซึ่งอาจไม่ใช่เป็นกลยุทธ์ที่ดี  และนี่คือคำแนะนำการใช้กระบวนการปรับสมดุล :
  • จงพิจารณากองทุนที่ให้ผลตอแทนในอนาคตอันใกล้ (เช่น ประโยชน์จากการคืนภาษี  โบนัสการขาย หรือได้รับเงินปันผล ) ถ้าการปรับสมดุลทำให้เิกิดภาษีจากกำไรส่วนต่างราคาหุ้นที่ขายออกไปมันอาจจะดีกว่าที่จะรอไว้ก่อน
  • จงพิจารณาชะลดการปรับสมดุลออกไป  ซึ่งในระยะสั้นมักจะก่อให้เกิดส่วนต่างมูลค่าหุ้นจำนวนมาก  ขนาดของกำไรที่เกิดขึ้นควรเป็นปัจจัยหลักในการพิจารณาเพราะยิ่งได้กำไรมาก  ผลประโยชน์ที่รอคอยซึ่งจะได้รับจากกำไรในระยะยาวก็ยิ่งมาก  ซึ่งยังต้องพิจารณาด้วยว่าอีกนานเท่าใดกว่าจะมีเงินทุนก้อนใหม่เพื่อนำไปใช้ปรับสมดุล
  • ถ้าภาษีส่วนต่างมูลค่าหุ้นเกิดขึ้นจำนวนมาก  จงพิจารณาปรับสมดุลเพื่อลดภาษีที่เกิดขึ้นให้ต่ำที่สุด  ดีกว่าจะมาปรับปรุงการจัดสรรการลงทุนให้กลับไปสู่ระดับเป้าหมายเดิม
        จากนี้ไปเราจะเข้าสู่เรื่องสำคัญมากอีกเรื่องหนึ่งคือ  การจัดการภาษี

         การจัดการภาษี

       กลยุทธ์เพื่อเอาชนะการลงทุนนั้นควรใช้กลยุทธ์การลงทุนแบบซื้อขายน้อยครั้ง  แต่การจัดการพอร์ตการลงทุึนแบบซื้อขายน้อยครั้งโดยไม่คำนึงถึงภาษีนั้นอาจเป็นสิ่งที่ผิด  นักลงทุนจะสามารถปรับปรุงผลตอบแทนหลังภาษีของพอร์ตการลงทุนได้โดยจัดการภาษีล่วงหน้า  ดังนั้นการจัดการภาษีจึงต้องเกี่ยวข้องกับการจัดการดังต่อไปนี้ :
  • จงเลือกประเภทการลงทุนที่สามารถลดภาระภาษีได้สูงสุด
  • จงพิจารณาขายหุ้นที่มีผลประกอบการขาดทุนมาทั้งปีถ้าผลประโยชน์ทางภาษีที่ได้มากกว่าค่าธรรมเนียมที่เกิดขึ้น  และนำเงินจากการขายหุ้นนั้นๆ  กลับไปลงทุนอีก (ในสหรัฐอเมริกา  ผลขาดทุนจากการขายหุ้นจะนำไปลดหย่อนภาษีได้)  ทั้งนี้จะต้องหลีกเลี่ยงพฤติกรรมที่เป็นไปตามกฏ wase sale ซึ่งเป็นการกระทำที่ลดหย่อนภาษีไม่ได้ (ในสหรัฐอเมริการ  กฏนี้หมายถึงการขายหุ้นอย่างขาดทุนและซื้อหุ้นที่ขายไปกลับมาทั้งหมดภายใน 30 วันเื่พื่อนำผลขาดทุนไปลดภาษี)  พอร์ตการลงทุนควรได้รับการตรวจเช็คอยู่เป็นประจำ (อย่างน้อยที่สุดไตรมาสละึครั้ง)  เืพื่อพิจารณาว่าถึงเวลาจะขายหุ้นเพื่อเก็บเกี่ยวผลประโยชน์แล้วหรือยัง  การรอจนถึงสิ้นปีจึงจะจัดการเรื่องภาษีอาจเป็นความผิดพลาด  เพราะความสูญเสียอาจอยู่ในช่วงต้นปีและอาจส่งผลครอบคลุมไปไม่ถึงช่วงสิ้นปี
  • จงขายกองทุนชุดที่มีค่าใช้จ่ายสูงสุดก่อนเพื่อกำไรและก่อให้เกิดความเสียหายสูงสุด  ตามกฏหมายในปี 2012 ผู้รับฝากหลักทรัพย์ จะต้องติดตามข้อมูลเหล่านี้และแจ้งให้คุณทราบ
  • โดยทั่วไป  จงอย่าขายกองทุนระยะสั้งเพื่อผลกำไร  ให้รอจนกระทั่งผลกำไรดังกล่าวกลายเป็นผลกำไรระยะยาวไปแล้ว  จงระลึกเสมอว่าหากการจัดสรรหุ้นของคุณทำได้ดีกว่าเป้าหมายแล้ว  คุณอาจจะไม่อยากทำตามคำแนะนำนี้  จงเปรียบเทียบระหว่างความเสี่ยงที่ "มากเกิน" ของการถือครองหุ้น  กับผลประโยชน์ทางภาีษีที่จะได้รับในบางกรณีคุณอาจจะต้องยอมขาดทุนจากส่วนต่างมูลค่าหุ้นเสียก่อนจึงจะสามารถได้รับการชดเชยผลขาดทุนเหล่านี้ในภายหลัง
  • จงซื้อขายในช่วงใกล้กับวันจ่ายเงินปันผล  นักลงทุนไม่ควรซื้อจำนวนหุ้นในกองทุนใกล้วันปิดสมุดทะเบียนเพื่อจ่ายเงินปันผล  จงระลึกไว้ว่า  วันปิดสมุดทะเบียนไม่ใช่วันเดียวกับวันจ่ายเงินปันผลให้ผู้ที่ถือหุ้น  วันที่มีสิทธิรับเงินปันผลคือวันที่ชื่อของคุณปรากฏอยู่ในสมุดทะเบียนของบริษัทในฐานะผู้ถือหุ้นที่มีสิืทธิรับเงินปันผลแล้ว วันปิดสมุดทะเบียนคือวันถัดจากวันที่มีสิทธิรับเงินปันผลซึ่งมีการจ่ายเงินปันผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว  ราคากองทุนที่ซื้อขายมักจะตกต่ำลงหลังจากนั้นขึ้นอยู่กับขนาดของการกระจายพอร์ตการลงทุนที่คาดหวัง  คุณจึงไม่ควรพิจารณาซื้อกองทุนภายใน 30-60 วันหลังจากวันปิดสมุดทะเบียนแล้ว 
  • จงซื้อขายในช่วงสิ้นปี  กองทุนส่วนใหญ่มักจะกระจายการลงทุนออกมาปีละครั้ง  โดยปกติจะทำกันในเดือนธันวาคม  กองทุนบางหน่วยอาจจะทำบ่อยครั้งกว่า  และบางครั้งพวกเขาก็จะกระจายการลงทุนออกไปเป็นกรณีพิเศษด้วย  ลองตรวจสอบดูว่ามีการกระจายการลงทุนครั้งใหญ่เพื่อทำกำไรตามปกติหรือกำไรระยะสั้งหรือไม่  ถ้าคุณกำลังพิจารณาซื้อกองทุนนั้นๆ ในช่วงที่มันอยู่ระหว่างกระจายการลงทุนอยู่ละก็  คุณควรจะรอจนกว่ากิจกรรมนั้นจะเสร็จสิ้นไปเสียก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงภาระภาษีที่ต้องจ่ายสำหรับกำไรที่ได้รับจากกองทุน  ถ้าคุณกำลังพิจารณาขายกองทุน  คุณควรจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากการขายกองทุนก่อนจะถึงวันสุดท้ายที่มีสิทธิรับเงินปันผล  เพราะการทำเช่นนี้จะทำให้สินทรัพย์สุทธิที่เพิ่มขึ้นกลายเป็นกำไรในระยะยาวและภาษีที่เกิดขึ้นก็เป็นภาษีอัตราต่ำระยะยาวอีกด้วย  ถ้าคุณกำลังจะขายกองทุนก้อนใหญ่ออกไปแต่มูลค่าน้อยกว่าภาษีที่คุณจะต้องจ่าย  จงพิจารณาขายกองทุนก่อนจะมีการกระจายการลงทุนออกไป  ถ้าไม่เช่นนั้น  คุณจะต้องจ่ายภาษีจากการกระจายการลงทุนทั้งๆ  ที่คุณก็ขาดทุนจากการขายกองทุนนั้นอยู่แล้ว  ดังนั้นจึงควรพิจารณาช่วงเวลาจะซื้อและขายกองทุนอย่างรอบคอบเพื่อคุณจะไม่ต้องมีภาระภาษีเพิ่มขึ้น
        เราจะไปต่อถึงคำถามที่ว่า  คุณควรจะเป็นนักลงทุนที่ลงทุนด้วยตัวเองหรือควรจะจ้างที่ปรึกษาทางการเงิน ?

Thursday, March 6, 2014

การดูแลรักษาพอร์ตการลงทุน

 

   การดูแลรักษาพอร์ตการลงทุนก็เช่นเดียวกับการจัดการสวนที่ต้องการดูแลรักษาอยู่เป็นประจำ  พอร์ตการลงทุนก็ต้องการการดูแลรักษาด้วยเช่นกัน  หากไม่เป็นเช่นนั้นคุณก็อาจจะต้องสูญเสียการควบคุมในปัจจัยที่สำคัญเกี่ยวกับความเสี่ยงและผลตอบแทนของการจัดสรรการลงทุนในพอร์ตการลงทุนของคุณ   ดังนั้นการปรับสมดุลจึงเป็นหนึ่่งในสองหัวข้อสำคัญที่เราจะพูดกันในข้างหน้านี้  ส่วนหนึ่งคือการวางแผนภาษี  ซึ่งเราจะคุยกันอีกหัวข้อหนึ่งแต่ต้นนี้ขอเริ่มต้นที่ เรื่องการปรับสมดุลก่อนดังนี้

     การปรับสมดุลของพอร์ตการลงทุน

    การปรับสมดุลจะทำให้พอร์ตการลงทุนของคุณยังคงมีระดับความเสี่ยงตามที่วางแผนไว้  หากปราศจากการปรับสมดุลพอร์ตการลงทุนอย่างสม่ำเสมอมันจะทำให้เกิด "แนวทางที่คลาดเคลื่อนไปจากแผนการลงทุน" ในช่วงตลาดขาขึ้น  คุณจะมีความกล้าที่จะถือหุ้นเป็นส่วนใหญ่ในพอร์ตการลงทุนของคุณและถ้ายังไม่มีการปรับสมดุล....การลงทุนในหุ้นก็จะเพิ่มขึ้นไปโดยอัตโนมัติ  ทำให้มีการประเมินราคาหุ้นสูงขึ้น  และควาคาดหวังต่อผลตอบแทนก็จะลดลง ในตลาดขาลง.. ความจริงที่เกิดขึ้นก็จะกลับกันนั้นคือ   การถือครองหุ้นในพอร์ตการลงทุนของคุณก็จะลดลงไป...เมื่อมีการประเมินราคาหุ้นลดลงดังนั้นผลตอบแทนที่คาดหวังไว้ก็จะสูงขึ้น  วิธีการดังกล่าวจึงไม่น่าจะเป็นวิธีการลงทุนที่ชาญฉลาด

     ซื้อราคาต่ำและขายราคาสูง

     วิธีการปรับสมดุลเป็นวิธีที่ไม่ยุ่งยาก  แต่ก็ไม่ง่าย  นี่คือเหตุผลว่าทำไมอารมณ์จึงเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องด้วย  การปรับสมดุลยังทำให้คุณลดการถือครองในประเภทสินทรัพย์ที่มีผลงานดีอีกด้วย (เพราะคุณมักจะขายออกไปก่อนในราคาสูง) และเพิ่มสินทรัพย์ประเภทที่ยังมีผลงานไม่ดีนัก (ซื้อเข้ามาแล้วในราคาถูก)  อาจกล่าวได้ว่า  ฝันของนักลงทุนทุกคนก็คือ  การซื้อราคาต่ำและขายราคาสูงนั้นเอง

     ประโยชน์อีกข้อหนึ่งของการปรับสมดุลคือ  เมื่อเวลาผ่านไป  มันจะทำให้เกิดเงินโบนัสงอกเงยให้เราอีกด้วย  ผลตอบแทนต่อปีของพอร์ตการลงทุน (Portfolio's annualized return) จะมากกว่าผลตอบแทน เฉลี่ยตามน้ำหนักของประเภทสินทรัพย์ที่เข้าไปลงทุนนั้นๆ ต่อปี  นี่คือ "ผลตอบแทนของการกระจายพอร์ตการลงทุน" หรือคือ "เงินโบนัสจากการปรับสมดุล" นั่นเองในพอร์ตการลงทุนถ้ายิ่งมีสินทรัพย์ประเภทที่มีความผันผวนอยู่มาก  ผลกระทบต่อการปรับสมดุลก็จะยิ่งสูงขึ้นตาม  เหตุผลเป็นเพราะว่าเมื่อคุณปรับสมดุลแล้ว   คุณจะต้องซื้อทรัพยืสินต่างๆ ในราคาต่ำลงไปอีกและต้องขายทรัพย์สินในราคาสูงขึ้นอีกไปอีกด้วย  

     การตัดสินใจที่สำคัญคือ  การพิจารณากำหนดตัวชี้วัดการปรับสมดุล  และต่อไปนี้จะเป็นกฏเบื้องต้นที่จะช่วยให้คุณพิจารณาได้

กฏ 5/25 เปอร์เซนต์

     การปรับสมดุลอาจจะทำให้เกิดค่าธรรมเนียมจากการทำธุรกรรมเพิ่มขึ้นและอาจจะตามมาด้วยภาระภาษีอีกด้วย  ดังนั้นคุณควรจะปรับสมดุลก็ต่อเมื่อกองทุนใหม่ๆ เปิดขาย  หรือการจัดสรรการลงทุนของคุณเปลี่ยนแปลงไปอย่างมีนัยสำคัญจากนโยบายเดิมทีวางไว้  เหตุผลที่ควรใช้กฏ 5/25 เปอร์เซ็นต์ เพื่อจัดสรรการลงทุนก่อนการปรับสมดุลคือ  การปรับสมดุลจะเกิดขึ้นต่อเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงของมูลค่าสินทรัพย์ตัวหนึ่งตัวใดมากกว่าหรือน้อยกว่า 5% ของทรัพย์สินทั้งหมด  หรือมีการเปลี่ยนแปลงมูลค่าของสินทรัพย์มากกว่าหรือน้อยกว่า 25% ของมูลค่าของตัวมันเอง  ซึ่งค่าการเปลี่ยนแปลงของตัวใดมีน้อยกว่า  ก็จะใช้ค่าที่น้อยกว่านั้นเป็นเกณฑ์

    ตัวอย่างเช่น  สมมติว่าประเภทของสินทรัพย์ตัวหนึ่งตัวใดถูกวางแผนไว้เป็น 10% ของพอร์ตการลงทุน  เราก็จะเริ่มใช้กฏ 5 เปอร์เซนต์  ดังนั้นหากประเภทของสินทรัพย์นั้นๆ ไม่ได้เกิดเปลี่ยนแปลงกับมูลค่าสินทรัพย์ตัวหนึ่งตัวใดมากกว่าหรือน้อยกว่า 5% ของสินทรัพย์ทั้งหมด  หรือมูลค่ายังอยู่ในช่วง 5% - 15% แล้ว ก็จะไม่มีการปรับสมดุลใดๆ ทั้งสิ้น

     อย่างไรก็ตาม  เรายังต้องใช้กฏ 25 เปอร์เซ็นต์ด้วย  นั่นคือหากราคาสินทรัพย์ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมูลค่ามากกว่าหรือน้อยกว่า 25% ของมูลค่าของตัวมันเองหรือคือ 25% ของมูลของตัวมันเองซึ่งอยู่ที่ 10% นั่นคือ 25% คูณ 10% เท่ากับ 2.5% ดังนั้นหากมูลค่ายังอยู่ในช่วง 7.5% - 12.5% แล้วไม่มีการปรับสมดุลใดๆ 

      ในกรณีนั้น กฏ 25 เปอร์เซ็นต์จะเป็นเกณฑ์ที่นำมาใช้  เพราะให้ค่าความเปลี่ยนแปลงเพียง 2.5% ซึ่งน้อยกว่ากฏ 5 เปอร์เซ็นต์ที่ให้ค่าความเปลี่ยนแปลง 5%   แต่หากมีการจัดสรรทรัพย์สินอยู่ที่ 50% แทนที่จะเป็น 10% แล้ว กฏ 5/25 เปอร์เซ็นต์  ก็จะให้ผลดังนี้ กฏ 5 เปอร์เซ็นต์จะให้ค่าการเปลี่ยนแปลงอยู่ที่ 5% และให้ช่วงการเปลี่ยนแปลงอยู่ระหว่าง 45% - 55% ส่วนกฏ 25 เปอร์เซ็นต์จะให้ค่าการเปลี่ยนแปลง 25% คูณ 50% เท่ากับ 12.5% และทำให้ช่วงการเปลี่ยนแปลงอยู่ระหว่าง 37.5% - 62.5% ดังนั้นในกรณีนี้  กฏ 5 เปอร์เซ็นต์จะให้ค่าความเปลี่ยนแปลงอยู่ที่ 5% ซึ่งน้อยกว่า จึงเลือกใช้กฏ 5 เปอร์เซ็นต์เป็นเกณฑ์  และหามูลค่าทรัพย์สินยังอยู่ในช่วง 45% - 55% ก็ไม่ต้องปรับสมดุลใดๆ  

     ขณะที่การปรับสมดุลพอร์ตการลงทุนควรทำบนพื้นฐานความเสี่ยง (ตามที่แสดงไว้ข้างต้น) ไม่ใช่ปรับสมดุลตามระยะเวลาปฏิทินเท่านั้น  ถ้าคุณกำลังปรับสมดุลด้วยตัวคุณเอง  คุณควรพยายามทำให้ง่ายเข้าไว้และใช้กฏ 5/25 เปอร์เซ็นต์  อย่างน้อยที่สุดก็ควรจะทำทุกไตรมาส  คุณควรมั่นใจว่ากฏที่คุณใช้นั้นครอบคลุมได้ทั้ง 3 ระดับคือ
  • ระดับกว้างซึ่งหมายถึง  หุ้นและตราสารหนี้
  • ระดับของประเภทสินทรัพย์ทั้งในประเทศและต่างประเทศ
  • ระดับแคบลงมาถึงสินทรัพย์แต่ละประเภท ( เช่น  ตลาดเกิดใหม่ อสังหาริมทรัพย์  หุ้นขนาดเล็ก หุ้นเน้นคุณค่า และอื่นๆ )
    ตัวอย่างเช่น  สมมติว่าคุณมีหุ้นอยู่ 6 ประเภท  แต่ละประเภทได้รับการจัดสรรลงทุนที่ 10% ซึ่งจะทำให้การจัดสรรเงินลงทุนไปยังหุ้นมีสัดส่วนอยู่ที่ 60%  ถ้าหุ้นแต่ละประเภทราคาเพิ่มขึ้นจนมีสัดส่วนในพอร์ตการลงทุนเป็น 11% ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปรับสมดุลพอร์ตการลงทุน ถ้าหากคุณพิจารณาเฉพาะประเภทของสินทรัพย์เพียงประเภทเดียวเท่านั้น (กฏ 5 เปอร์เซ็นต์ให้ช่วง 5%-15% และกฏ 25 เปอร์เซ็นต์ให้ช่วง 7.5% - 12.5% ทั้งสองกฏจึงไม่ต้องนำมาใช้ )

    อย่างไรก็ตาม  หากพิจารณาในมุมมองที่กว้างขึ้น  การปรับสมดุลพอร์ตการลงทุนอาจมีความจำเป็นต้องใช้เพราะเหตุว่าหากหุ้นทั้ง 6 ประเภท  แต่ละประเภทเพิ่มขึ้นเป็น 11% ของพอร์ตการลงทุน  สินทรัพย์ประเภทหุ้นจะมีสัดส่วนรวมกัน 66% การเพิ่มชึ้นจาก 60% ไปเป็น 66% ก็ทำให้ต้องใช้กฏ 5/25 เปอร์เซ็นต์  เพราะกฏ 5 เปอร์เซ็นต์จะให้ช่วง 55%-65% ส่วนกฏ 25 เปอร์เซ็นต์จะให้ช่วง 45%-75%  ดังนั้นกรณีนี้  กฏ 5 เปอร์เซ็นต์จะต้องนำมาใช้เป็นเกณฑ์เพราะมีค่าน้อยกว่า  และเมื่อมูลค่าสินทรัพย์ไปอยู่ที่ 66% แล้วก็จะเกินช่วงกฏ 5 เปอร์เซ็นต์ข้างต้น  ทำให้ต้องมีการปรับสมดุลในกรณีนี้

    สถาณการณ์ที่กลับกันอาจจะเกิดขึ้นเมื่อพิจารณาสินทรัพย์โดยภาพรวมอีกครั้งหนึ่งที่กฏ 5/25 เปอร์เซ็นต์อาจจะใช้เป็นแนวทางหนึ่งในการพิจารณาได้  ซึ่งคุณอาจจะสร้างแนวทางในการปรับสมดุลเพื่อลดความเสี่ยงด้วยตัวคุณเอง  และระเบียบวินัยของกฏที่ใช้จะมีความสำคัญกว่าจำนวนเปอร์เซ็นต์ที่คุณกำหนดลงไปอีกด้วย

Tuesday, March 4, 2014

กฏการลงทุนอย่างรอบคอบ 30 ข้อ สำหรับนักลงทุน VI

       

       ขณะที่พวกเราพยายามค้นหาคำตอบว่าจะทำอย่างไรให้มีชีวิตยืนยาว มันก็มีคำตอบง่ายๆ อยู่ไม่น้อยที่ส่งผลกระทบใจได้มาก ซึ่งก็ยากทีเดียวที่จะสรรหาคำแนะนำเรื่องนี้ได้ดีไปกว่าคำตอบที่ว่า อย่าสูบบุรี่ อย่าดื่มเหล้า ทานอาหารที่มีประโยชน์ ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ และคาดเข็มขัดนิรภัยก่อนขับรถ  ความคิดที่ก่อปัญหาให้ซับซ้อนแล้วสามารถหาคำตอบได้ง่ายๆ นั้น ไม่ได้จำกัดอยู่แต่คำถามเรื่องการมีชีวิตยืนยาวเท่านั้น

       ผมได้รวบรวมกฏข้อปฏิบัติไว้ 30 ข้อที่จะทำให้คุณมีโอกาสบรรลุถึงเป้าหมายทางการเงินได้ดังตั้งใจลองดูและนำไปปฏิบัติกันครับ


            1.  จงอย่าเพิ่มความเสี่ยงมากเกินกว่าที่คุณจะรับไหว  แผนหลายฉบับล้มเหลวก็เพราะนักลงทุนแบกรับความเสี่ยงมากเกินกว่าที่ตนจะรับไว้ได้  ความเสี่ยงมักจะปรากฏออกมาอย่างคาดไม่ถึงซึ่งจะนำไปสู่การยกเลิกแผนการลงทุน  ดังนั้นเมื่อคุณกำลังสร้างแผนการลงทุนอยู่  จงพิจารณาถึงขีดความสามารถ  เสถียรภาพของรายได้  ความสามารถที่จะทนรับภาวะขาดทุน  และอัตราผลตอบแทนที่จะบรรลุตามเป้าหมายของคุณด้วย

            2.  จงอย่าลงทุนในหุ้นถ้าคุณยังไม่เข้าใจธรรมชาติทั้งหมดของความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้น  และถ้าคุณไม่สามารถอธิบายความเสี่ยงต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นให้แก่เพื่อนของคุณฟังได้  คุณก็ไม่ควรลงทุน  บรรดาความโชคดีต่างๆ อาจหายไปในบัดดล เพราะว่าผู้คนไม่เข้าใจถึงประเภทความเสี่ยงที่เขาเหล่านั้นกำลังประสบอยู่

            3. การลงทุนยิ่งสลับซับซ้อน  คุณก็ควรจะยิ่งวิ่งหนีให้เร็วขึ้น  สินค่าที่สลับซับซ้อนมักจะออกแบบมากเพื่อขาย  ไม่ใช่เพื่อซื้อ  คุณสามารถมั่นใจได้เลยว่าความสลับซับซ้อนนั้นออกแบบมาเพื่อผลประโยชน์ของผู้ที่ออกตราสาร  ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ของนักลงทุน  บรรดาวาณิชธนากรไม่ได้เล่นบทเป็นซานตาคลอสมาหยิบยื่นผลตอบแทนสูงๆ ให้คุณเพราะพวกเขาชอบคุณหรอกนะ  เขาหวังเงินของคุณต่างหาก

            4. ความเสี่ยงและผลตอบแทนไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กัน  แต่ความเสี่ยงและความคาดหวังในผลตอบแทนเป็นสิ่งสัมพันธ์กัน ถ้ามันไม่มีความเสี่ยง  มันก็จะไม่มีความคาดหวังในผลตอบแทนที่สูงขึ้นเช่นกัน

           5. ถ้าหุ้นให้ผลตอบแทนสูง  คุณจงมั่นใจได้เลยว่าความเสี่ยงย่อมสูงด้วยแม้ว่าคุณจะมองไม่เห็นมันก็ตาม  ผลตอบแทนสูงๆ ก็เหมือนกับผลแอปเปิ้ลเปลือกผิวมันวาวที่ราชินีผู้ชั่วร้ายหยิบยื่นให้แก่สโนว์ไวท์  นักลงทุนจึงไม่ควรสับสนระหว่างผลตอบแทนที่แท้จริงกับความคาดหวังในผลตอบแทนสูง ๆ  สโนว์ไวท์มองไม่เห็นยาพิษที่แทรกซึมอยู่ในผลแอปเปิลได้ฉันใด  คุณก็มั่นใจได้เลยว่าคุณจะมองไม่เห็นพวกความเสี่ยงต่างๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในการลงทุนด้วยฉันนั้น

           6.แผนการลงทุนที่ดีมีความจำเป็นสำหรับการลงทุนที่ประสบผลสำเร็จ  แต่คุณต้องมีวินัยที่จะดำเนินตามแผน  ปรับสมดุล และจัดการภาษีเท่าที่จำเป็น  โชคไม่ดีเลยที่บรรดานักลงทุนต่างไม่เคยเขียนแผนการลงทุนไว้กำกับตัวเองและอารมณ์ต่างๆ เช่น ความโลภ  ความอิจฉาในตลาดขาขึ้น  รวมถึงความกลัวและความตระหนกตกใจในตลาดขาลง  ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้แผนดีๆ ต้องถูกทิ้งไป

          7.แผนการลงทุนต้องรวมเอาแผนการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์  แผนภาษี  และแผนการจัดการความเสี่ยง (การประกันภัยทุกประเภท) เข้าไปด้วย  แผนการลงทุนที่ดีที่สุดสามารถล้มเหลวได้จากเหตุการณ์ที่ไม่เกี่ยวกับตลาดการเงินเลย  เช่น บางครอบครัวมีคนทำงานหาเงินอยู่เพียงคนเดียวแต่ต้องหาเลี้ยงทั้งครอบครัวหากคนๆ นั้นตายไปโดยไม่ได้ทำประกันชีวิตใดๆ ไว้เลย  หรืออาจจะประสบอุบัติเหตุจนไม่สามารถทำงานได้  ก็จะทำให้สมาชิกคนอื่นๆ ต้องพลอยตกอยู่ในความลำบากไปด้วย

          8. จงอย่าคิดว่าสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้แล้วจะเป็นไปไม่ได้เลย และอย่าเชื่อว่าสิ่งที่เป็นไปได้คือความแน่นอน  นักลงทุนมักจะตั้งสมมติฐานว่าความสามารถของพวกเขามีมากจนล้นเหลือและมีความเสี่ยงต่ำหรือไม่มีเลย  ผลลัพธ์ก็คือเขาอาจจะต้องรับความเสี่ยงมากเกินไป  การรับความเสี่ยงมากเกินอาจทำให้นักลงทุนระยะยาวกลายเป็นนักลงทุนระยะสั้นไปโดยอัตโนมัติ  หุ้นต่างๆ มีความเสี่ยง ไม่ว่ามันจะมีความสามารถเพียงใดก็ตาม และจงจำไว้ว่าเพราะบางสิ่งบางอย่างไม่ได้เกิดขึ้นก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะเกิดขึ้นไม่ได้หรือมันจะไม่เกิดขึ้น

          9. ผลที่ตามมาจากการตัดสินใจควรจะมีผลต่อความเป็นไปได้ของผลลัพธ์นั้นๆ เราซื้อประกันภัยเพื่อจะลดความเสี่ยงของเหตุการณ์ที่เป็นไปได้น้อย (เช่น ความตาย) เพื่อป้องกันผลที่ตามมาจากการไม่ทำประกันภัยซึ่งจะทำให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวง  ในทำนองเดียวกัน นักลงทุนควรจะทำประกันพอร์ตการลงทุนของเขา (โดยครอบครองตราสารหนี้คุณภาพสูงในจำนวนเหมาะสม) เพื่อลดความเสี่ยงของเหตุการณ์ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น  เพราะผลที่ออกมาจากการไม่ทำประกันอาจจะหนักหนาเกินกว่าที่ใครจะรับไหว

         10. กลยุทธ์สร้างความร่ำรวยแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับกลยุทธ์รักษาความร่ำรวยให้คงอยู่อย่างยั่งยืน  บางคนอาจจะอยากรวยโดยยอมเสี่ยงมากขึ้น (หรือได้รับมรดก) ขณะที่บางคนอยากรวยอย่างยั่งยืนโดยลดความเสี่ยงให้ต่ำที่สุดด้วยการกระจายการลงทุนและไม่ใช้จ่ายเงินจนเกินตัว

         11. สิ่งเดี่ยวที่แย่ยิ่งกว่าการจ่ายภาษีคือการไม่ยอมจ่ายภาษี  ปัญหาของ "ไข่ล้นเกินในตะกร้าใบเดียว"  ซึ่งเป็นผลจากการครอบครองหุ้นจำนวนมากในราคาต่ำ  หากขายหุ้นเหล่านั้นออกไปแล้วจะได้กำไรมหาศาล  และถ้าหากยังไม่จ่ายภาษีจากกำไรที่เกิดขึ้นอีกก็จะนำไปสู่ความโชคร้ายอย่างแน่นอน

         12. พอร์ตการลงทุนที่มีความไม่แน่นอนจะปลอดภัยที่สุดก็ต่อเมื่อมีการกระจายการลงทุนออกไป  พอร์ตการลงทุนควรจะรวมการจัดสรรการลงทุนไปในประเภทสินทรัพย์ต่างๆ อย่างเหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นหุ้นขนาดใหญ่  หุ้นขนาดเล็ก หุ้นเน้นคุณค่า หุ้นเติบโต  อสังหาริมทรัพย์  หุ้นในประเทศพัฒนาแล้ว หุ้นตลาดเกิดใหม่  สินค้าโภคภัณฑ์ และตราสารหนี้

          13. การกระจายการลงทุนของพอร์ตจะให้ผลตอบแทนอยู่เสมอๆ ซึ่งบางครั้งคุณอาจจะชอบหรือไม่ชอบผลที่ออกมา   เมื่อใดก็ตามที่คุณกระจายการลงทุนออกไปนอกเหนือจากดัชนีที่เป็นที่นิยม (เช่น ดัชนี SET 100 ) คุณจะต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ดัชนีนั้นๆ มีผลงานดีกว่าพอร์ตการลงทุนของคุณ  ข่าวลือจากสื่อต่างๆ จะเป็นเครื่องทดสอบว่าคุณมีความสามารถเพียงพอที่จะยึดมั่นกับกลยุทธ์ของคุณให้ถึงที่สุดได้หรือไม่?

          14. ราคาหุ้นทั้งหมดและตราสารหนี้ที่มีความเสี่ยง (เช่น ตารสารหนี้ที่ให้ผลตอบแทนสูง  และตราสารหนี้ของตลาดเกิดใหม่) มักจะมีแนวโน้มตกต่ำลงในช่วงเกิดวิกฤตทางการเงิน  แผนการลงทุนของคุณจึงต้องคำนึงถึงปัจจัยนี้ไว้ด้วย

          15. แค่ตามหาหุ้นราคาผิดปกติเท่านั้นยังไม่พอ  คุณต้องคิดถึงค่าใช้จ่ายที่ตามมาด้วย "ประวัติศาสตร์" มักเต็มไปด้วยเรื่องราวของนักลงทุนที่พยายามใช้โอกาสในยามที่หุ้นมีราคาผิดปกติ  จนในที่สุดก็ได้พบว่าค่าใช้จ่ายต่างๆ สูงเกินกว่าผลตอบแทนที่ได้รับเสียอีก

         16.การลงทุนในหุ้นเป็นเกมที่ผลรวมออกมาเป็นบวก  แต่ค่าใช้จ่ายจะทำให้เกมได้ผลรวมที่กลายเป็นลบ  นักลงทุนที่หลีกเลี่ยงความเสี่ยงจะไม่เล่นเกมที่ได้ผลรวมติดลบ  และนักลงทุนส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่ชอบหลีกเลี่ยงความเสี่ยง  จงคำนึงถึงค่าใช้จ่ายที่ต่ำ  การลดภาระภาษี  และการจัดการลงทุนที่ซื้อขายน้อยครั้ง

         17. การถือครองหุ้นเป็นตัวๆ และกองทุนหุ้นกลุ่มต่างๆ เป็นการเก็งกำไรมากกว่าการลงทุน  ตลาดจะให้ผลตอบแทนแก่นักลงทุนที่ยอมเสี่ยงถือหุ้นเป็นตัวๆ หรือเป็นกลุ่มมากกว่าการกระจายการลงทุน  ซึ่งคล้ายกับการลงทุนในหุ้นเปรียบเทียบกับการลงทุนในตราสารหนี้  และยังจะมีความเสี่ยงมากขึ้นไปอีกหากครอบครองหุ้นเพียงตัวเดียว  นักลงทุนที่ฉลาดจึงมักจะยอมรับความเสี่ยงเฉพาะในสถานการณ์ที่เขาเหล่านั้นจะได้รผลตอบแทนสูงกว่าผลตอบแทนที่เขาคาดหวังไว้เท่านั้น

         18. จงเสี่ยงกับการลงทุนในหุ้น  ตราสารหนี้อาจเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในพอร์ตการลงทุน  เพราะมันสามารถลดความเสี่ยงของพอร์ตการลงทุนทั้งหมดให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมได้

         19. ก่อนจะทำอะไรกับข้อมูลสำคัญ  คุณควรถามตัวเองก่อนว่า ทำไมคุณถึงคิดว่าข้อมูลเหล่านั้นยังไม่ได้สะท้อนเข้าไปในราคาหุ้นแล้ว  เฉพาะคุณค่าภายในของตัวหุ้นนั้นๆ เท่านั้นที่มีค่า  การจะหาคุณค่าภายในของตัวหุ้นเป็นเรื่องไม่ง่ายเลย  ถ้าคุณได้ฟังคำแนะนำจากนักวิเคราะห์ที่เฉลี่ยวฉลาด  หรือจากโบรกเกอร์ของคุณ  หรืออาจจะอ่านจากหนังสือพิมพ์ด้านการเงินก็ตาม  ตลาดได้รับรู้แล้วว่าขัอมูลนั้นอยู่บนพื้นฐานอะไรและมันได้สะท้อนเข้าไปในราคาหุ้นแล้วจึงทำให้ข้อมูลดังกล่าวไม่มีค่าอีกต่อไป

         20. ประโยคที่อันตรายที่สุดสำหรับการลงทุนคือ "เวลานี้... มันไม่เหมือนเดิม" ซึ่งเป็นเหตุให้เกิดความหลงใหลที่จะไขว่คว้าหาแต่ "สิ่งใหม่ๆ" และยังเป็นเหตุผลว่าทำไมประโยคที่ว่า "หนทางที่น่ามั่นใจที่สุดเพื่อไขว่คว้าหาความโชคดีเล็กน้อยควรเริ่มต้นด้วยการทำเรื่องใหญ่เสียก่อน" จึงเป็นเพียงการอุปมาอุปไมยเท่านั้น

         21. ตลาดอาจทำตัวไม่มีเหตุผลได้ยาวนานเกินกว่าที่จะสามารถทนได้  ภาวะฟองสบู่จะยังเกิดขึ้นต่อไป  อย่างไรก็ตาม  ขณะที่มันกำลังระเบิดอยู่ มันก็จะโตขึ้นและโตขึ้น  และอยู่อย่างยาวนานเกินกว่าทรัพยากรที่คุณมีทั้งหมดจะช่วยคุณได้

         22. ถ้ามันดีเกินกว่าจะเป็นจริง  มันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ   เมื่อเงินกับประสบการณ์มาพบกัน  ประสบการณ์จะดึงดูดเงินไป  และเงินที่ถูกดูดไปจะทำให้เกิดประสบการณ์  มีเพียงทางเดียวที่จะลงทุนได้อย่างปลอดภัยนั้นคือ  กระจายการลงทุน

         23. จงอย่าทำงานกับที่ปรึกษาการเงินที่คิดค่าบริการจากค่าคอมมิชชั่น  ค่าคอมมิชชั่นจะก่อให้เกิดคำแนะนำที่ลำเอียงได้

         24. จงทำงานกับที่ปรึกษาการเงินที่มีจรรยาบรรณเท่านั้น  นั่นคือหนทางที่ดีที่สุดที่จะมั่นใจได้ว่าคำแนะนำที่คุณได้รับก็เพื่อผลประโยชน์สูงสุดของคุณ  ไม่มีเหตุผลใดที่ที่ปรึกษาของคุณจะไม่ยึดหลักจรรยาบรรณ

        25. จงแยกให้ออกระหว่าการบริการของที่ปรึกษาการเงิน  ผู้จัดการฝ่ายการเงิน  ผู้รับฝากหลักทรัพย์ (Custodian) และผู้ดูแลทรัพย์สิน (Trustee) กฏข้อนี้ลดความเสี่ยงที่อาจเกิดจากการทุจริตได้

        26. เนื่องจากพวกเราชาวนักลงทุนต่างอยู่ในโลกของลูกแก้ววิเศษที่หม่นมัวด้วยหมอกเมฆ  กลยุทธ์ใดๆ ที่ใช้อาจจะถูกหรือผิดก็ได้จนกว่าเราจะรู้ถึงผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจริง  โดยทั่วไปคนโง่ที่โชคดีไม่เคยคิดว่าพวกเขาโชคดี  แม้แต่แผนการลงทุนที่ดีก็อาจจะล้มเหลวได้  นั้นเป็นเพราะความเสี่ยงที่ยอมรับได้นั้นเกิดขึ้นแล้วและผลของความเสี่ยงที่หลีกเลี่ยงไปแล้วก็อาจจะเกิดขึ้นตามมาได้อีกด้วย

        27. ความหวังไม่ใช่กลยุทธ์การลงทุน  จงตัดสินใจลงทุนบนพื้นฐานของข้อมูลที่ได้จากบทความในวารสารทางวิชาการชั้นนำเท่านั้น

        28. จงจดบันทึกการคาดการณ์ตลาดของคุณทุกวัน  หลังจากนั้นคุณจะรู้ว่า คุณไม่ควรจะลงทุนตาวความรู้สึกในใจของคุณ

        29. ไม่เคยมีเรื่องใหม่ในการลงทุน  มีเพียงแต่ประวัติศาสตร์การลงทุนที่คุณไม่เคยรู้มาก่อนเท่านั้น  ความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์การเงินจะทำให้คุณสามารถคาดการณ์ความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นกับพอร์ตการลงทุนของคุณได้

        30. คำแนะนำที่ดีไม่จำเป็นต้องมีราคาแพง  แต่คำแนะนำที่ไม่ดีจะทำให้คุณเสียค่าใช้จ่ายแพงมากไม่ว่าคำแนะนำเหล่านั้นจะมีราคาถูกเพียงใดก็ตาม  คนที่ฉลาดมักจะไม่เลือกหมอที่คิดค่ารักษาราคาถูก  หรือไม่เลือกผู้ตรวจสอบบัญชีที่คิดใช้จ่ายถูกๆ ค่าใช้จ่ายเป็นเรื่องสำคัญแน่นอน  แต่มันจะคุ้มค่าก็ต่อเมื่อคำแนะนำนั้นสามารถสร้างผลตอบแทนที่มีค่ามากกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับค่าใช้จ่ายแล้ว

          สิ่งที่ผลจะกล่าวตอนท้ายนี้ไม่ใช่เป็นข้อมูลที่สำคัญที่สุดเท่านั้น  แต่ยังเป็นบทสรุปส่งท้ายที่เหมาะสมอีกด้วย  ขณะที่มันช่างน่าเศร้าที่นักลงทุนจำนวนมากมักจะพลาดผลตอบแทนของตลาดที่เกิดจากกลยุทธ์การลงทุนแบบซื้อขายน้อยครั้งอย่างน่าเสียดายแล้ว  ความเศร้าอันใหญ่หลวงของแท้ก็คือ พวกเขายังพลาดสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตสำหรับการแสวงหาสิ่งที่ผมเรียกว่า "สิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งผลประกอบการที่ยอดเยี่ยม" ด้วย  ความปรารถนาของผมเปี่ยมด้วยความหวังว่า  กฏการลงทุนเหล่านี้จะนำพาคุณไปสู่เกมแห่งผู้ชนะทั้งในการลงทุนและที่สำคัญกว่านั้นคือ....  ในชีวิตของคุณ


Tuesday, February 25, 2014

ปรัชญาหลักในการลงทุน VI แบบ วอเร็น บัฟเฟตต์ (Warren Buffett)



            หลักปรัชญาในการลงทุน (ซึ่งจะส่งผลไปยังวิธีในการลงทุน) ของ วอเร็น  บัฟเฟตต์  อาจหาอ่านได้ในหนังสือการลงทุนตามสไตล์ของ  วอเร็น  บัฟเฟตต์ซึ่งมีมากมาย   แต่ในฐานะผู้ตีความคนหนึ่ง  ผมขอสรุปไว้สั้นๆ 3 ข้อหลัก  ดังนี้

            1.ลงทุนในธุรกิจที่คุณเข้าใจ

                  วอร์เร็น  บัฟเฟตต์  แนะนำว่าการจะลงทุนในหุ้นของธุรกิจอะไรสักอย่าง เราควรจะรู้จักสิ่งที่เรากำลังจะเป็นเจ้าของอย่างแท้จริง  นอกจากเข้าใจแล้วจะต้องทำวิจัยก่อนตัิดสินใจซื้อด้วย  ในการลงทุนในหุ้นเราอาจลองใช้แนวคิดเหมือนกับเรากำลังจะลงทุนในธุรกิจนั้นๆ  ถ้าเราจะเปิดร้านอาหาร เราก็คงต้องตอบคำถามหลายอย่าง  เช่น
  • เรากำลังจะขายอะไร
  • สินค้าและบริการคืออะไร
  • ลูกค้าของเราคือใคร
  • เขามีความต้องการอย่างไร
  • วิธีการผลิตและบริการเป็นอย่างไร
  • คู่แข่งเป็นอย่างไร
  • ความพร้อมและความสามารถของผู้บริหารและพนักงานเป็นอย่างไร
  • ราคา  ต้นทุน  และกำไรเป็นอย่างไร
  • ต้องลงทุนเท่าไร    เป็นต้น
         ถ้าคิดแบบนี้  เวลาสนใจจะลงทุนในหุ้นของบริษัทจดทะเบียนที่ทำร้านอาหาร  เราก็คงต้องวิเคราะห์เพื่อทำทความเข้าใจแบบนี้เช่นกัน  แต่การลงทุนในหุ้นจะมีข้อดี  คือ  เราไม่ต้องเหนื่อยไปบริหารธุรกิจเอง  เพราะมีผู้บริหารมืออาชีพคอยดูแล  เราเพียงแต่คอยติดตามวิเคราะห์ดูว่าบริษัทจดทะเบียนยังดำเนินธุรกิจไปได้ด้วยดี  เติบโต  กำไรดี  ผลตอบแทนดี  มีความมั่นคงอยู่เสมอหรือไม่

         วอเร็น  บัพเฟตต์  มักจะกล่าวว่า "ผมไม่เข้าใจเทคโนโลยี ดังนั้น ผมจึงไม่ลงทุนในกลุ่มนี้"  ไม่ได้หมายความว่า  ธุรกิจเทคโนโลยีไม่ดี  ไม่มีอนาคตแต่  วอเร็น  บัฟเฟตต์  อธิบายว่าเขาไม่ถนัดในการทำความเข้าใจกับธุรกิจดังกล่าว ทำให้ไม่มั่นใจที่จะคาดการณ์สภาพของธุรกิจในอนาคต  ซึ่งส่งผลต่อความไม่เข้าใจในการคาดการณ์กระแสเงินสด  และการประเมินมูลค่าของธุรกิจนี้  เขาจึงไม่กล้าลงทุน

          ลองสังเกตหุ้นที่อยู่ในพอร์ตของธุรกิจลงทุนอย่างยาวนานของ  วอเร็นบัฟเฟตต์ เช่น
  • การลงทุนในหุ้นของโรงงานสิ่งทอ  เบิร์กไซร์  ฮาธาเวย์  ซึ่งภายหลังได้เปลี่ยนมาเป็นธุรกิจการลงทุนของ วอเร็น  บัฟเฟตต์  แทนแต่ในตอนที่เขาซื้อหุ้นของโรงงานสิ่งทอนี้  วอเร็น  บัฟเฟตต์  ต้องการลงทุนในธุรกิจสิ่งทอจริงๆ เพราะในยุคทศวรรษ 1960 ธุรกิจสิ่งทอยังขยายตัวได้ดีในสหรัฐฯ  ซึ่งวอเร็น  บัพเฟตต์  ศึกษาธุรกิจนี้มาอย่างถ่องแท้แม้ธุรกิจสิ่งทอจะถูกวิพากณ์วิจารณ์ว่าเป็นธุรกิจในเศรษฐกิจแบบเก่า  แต่ก็ยังเป็นหนึ่งในปัจจัย 4 ที่จำเป็น  อย่างไรก็ดี ในทศวรรษ 1980 ธุรกิจสิ่งทอในสหรัฐฯ  เผชิญกับการแข่งขันจากสิ่งทอของประเทศจีน  และประเทศกำลังพัฒนา  ทำให้สภาพแวดล้อมเปลีื่ยนไป  วอเร็นจึงเปลี่ยนบริษัทสิ่งทอนี้เป็นธุรกิจการลงทุนแทน  แม้ว่าวอเร็น บัฟเฟตต์จะเห็นว่าการตัดสินใจลงทุนในธุรกิจสิ่งทอนี้เป็นความผิดพลาด  แต่ในตอนที่ตัดสินใจซื้อ  เขาใช้หลักการที่เกี่ยวกับ "การลงทุนในธุรกิจที่คุณเข้าใจ" แต่บทเรียนที่ได้มาเพิ่มเติมก็คือ  "เราต้องเข้าใจมันตลอดทุกช่วงเวลาด้วย"
  • การลงทุนในหุ้นบริษัทประกันภัย GEICO หุ้นบริษัทเครื่องดื่มโคคา-โคล่า  หรือหุ้นบริษัทหนังสือพิมพ์ เดอะ วอชิงตันโพสต์  ทั้งหมดนี้ล้วนเกี่ยงข้องกัีบชีวิตในอดีตที่ผ่านมาของวอเร็น  ที่เขามีประสบการณ์ได้ทำงานเกี่ยวข้องหรือมีโอกาสได้วิเคราะห์จนเข้าใจในธุรกิจเหล่านั้นอย่างลึกซึ้ง  จนแน่ใจใจความมั่นคง  และโอกาสการเติบโตของธุรกิจเหล่านั้น  ซึ่งนำไปสู่การประมาณการมูลค่าที่แท้จริงของกิจการ  และเมื่อนำมาเทียบกับราคาตลาดของหุ้นที่ต่ำมากเมื่อเทียบกับมูลค่าของบริษัท  เหมือนกับได้ "ของดี  ราคาถูก" ทำให้มีส่วนเผื่อความปลอดภัย (Margin of Safety)  ถ้าในอนาคตราคาหุ้นขึ้นไปตามมูลค่า  ก็จะได้ผลตอบแทนสูง (เพราะซื้อมาราคาถูก) หรือถ้าราคาหุ้นเคลื่อนไหวขึ้นลง  เราก็จะไม่ตกใจมาก เพราะซื้อมาในราคาถูก  จึงทนต่อความผันผวนได้มากกว่า
        จะเข้าใจในธุรกิจได้ต้องทำอย่างไรบ้าง
          
              วอเร็น บัฟเฟตต์ ให้กำลังใจว่า  นักลงทุนรายย่อยก็สามารถศึกษาวิจัยธุรกิจได้ไม่ต้องกลัวว่าเป็นศาสตร์ขึ้นสูง  ต้องเป็นนักวิเคราะห์  นักวิชาการเท่านั้นที่ทำได้  วิธีการศึกษาธุรกิจ  ซึ่งต้องเป็นไปตลอดช่วงเวลาการลงทุน  (ซื้อ, ถือ และขายออก)  พอสรุปได้ดังนี้
  • อ่าน วิเคราะห์  ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกาับการดำเนินธุรกิจ  เช่น ประวัิตกิจการสินค้าและบริการ  ตลาด  คู่แข่ง  ฐานะทางการเงิน  และผลการดำิเนินงาน  เป็นต้น
  • เข้าใจหลักการพื้นฐานของบัญชี  การวิเคราะห์งบการเงินของบริษัทเพราะบัญชีเป็นภาษาของธุรกิจ  ภาพคตวามสำเร็จหรือไม่สำเร็จทางธุรกิจจะสะท้อนออกมาที่งบการเงิน
  • ไปเยี่ยม  สำรวจ  และสัมภาษณ์กิจการ
  • เข้าร่วมประชุมประจำปี  รู้จักผู้บริหารของบริษัท
  • ฯลฯ
      กล่าวกันว่าในแต่ละวันของ  วอเร็น  บัฟเฟตต์ และทีมงานใช้เวลามากกว่า 8 ชั่วโมงต่อวันในการศึกษาข้อมูลต่างๆ เหล่านี้ และการใช้เวลาอาจนานกว่านี้โดยเฉพาะในช่วงที่รายงานประจำปีที่สรุปรวมภาวะการดำเนินงานของบริษัทต่างๆ ออกมาสู่สาธารณชน

      และเนื่องจากข้อมูลต่างๆ มีมาก นักลงทุนจึงต้องเรียนรู้วิธีที่จะย่อยข้อมูลและนำเข้าสู่กระบวนการวิเคราะห์  ซึ่งอาศัยความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับการบริหารธุรกิจ  เช่น  การบริหารเชิงกลยุทธ์  การบริหารการตลาด  การบริหารการผลิด  การบริหารบุคลากร  และการบริหารการเงิน  เข้ามาช่วยใจการวิเคราะห์  เพื่อหาข้อสรุิปว่าธุรกิจนั้นยังดีและคุ้มค่าที่จะลงทุนต่อไปหรือไม่

       2.ลงทุนในตลาดสินค้าและบริการ

       วอร์เรน  บัฟเฟตต์  ใช้คำเปรียเทียบให้เห็นภาพว่า  เวลาเลือกลงทุนให้คิดว่ากำลังลงทุนในเมนสตรีท (Main Street) ไม่ใช่ วอลล์สตรีท (Wall Street)

       คำว่า "เมนสตรีท" (Main Street) คือ ธุรกิจที่มีการดำเนินงานอยู่แล้วและเติบโตอย่างต่อเนื่อง  ทำธุรกิจแบบยั่งยืนไม่ใช่ธุรกิจตามกระแส  ส่วนการลงทุนใน "วอลล์สตรีท" (Wall Street) เป็นการเปรียบเปรยว่าเป็นการดำเนินธุรกิจในโลกทีจับต้องไม่ได้  เป็นแค่สัญญาณการซื้อขาย  สัญญาณราคาจับต้องไม่ได้

       วอร์เร็นให้ความเห็นว่าการที่เรารู้จักสิ่งที่เราเป็นเจ้าของ  ทำให้เราสามารถเน้นการลงทุนไปที่ถนนสายหลัก (Main Street) หรือตัวธุรกิจ  แม้ว่าเราจะซื้อมันจากตลาดหุ้น (Wall Street) แต่เราก็จะไม่ตกใจง่ายๆ กับการเคลื่อนไหวของราคาหุ้น  เพราะทุกครั้งเราจะกลับไปดูที่ตัวธุรกิจว่ามันยังดีอยู่ไหม  แนวคิดนี้จึงเป็นการย้ำให้นักลงทุนแบบเน้นคุณค่าเห็นว่า  "ความมั่งคั่ง...  เกิดจากเมนสตรีทมากกว่าวอลล์สตรีท" 

      ค้นหาธุรกิจที่ดีบนเมนสตรีท
    
           เวลาเราค้นหาธุรกิจดีที่น่าในใจจะลงทุน  วิธีหนึ่งที่ควรทำก็คือเดินไปในย่านเศรษฐกิจของเมือง  สอดส่ายสายตาคอยดูว่าประชาชนทั่วไปจับจ่ายใช้สอยอะไร  ร้านค้าบางร้าน  บริษัทบางแห่ง ทำไมจึงขายดี  ทำเลที่ตั้งดี  หรือเพราะสินค้าบริการถูกใจลูกค้า  หรือเราอาจเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อหรือซุปเปอร์มาร์เก็ต เข้าไปซื้อน้ำผลไม้ยี่ห้อที่เราโปรดปราน  แล้วอาจจะฉุกใจคิดว่า  จะมีคนอีกเท่าไรที่มีรสนิยมแบบเรา  ขนาดตลาดของน้ำผลไม้แบบนี้มีอยู่เท่าใด  และเป็นส่วนแบ่งการตลาดของน้ำผลไม้ยี่ห้อนี้อยู่เท่าใด  นี่คือตัวอย่างของการเข้าไปหาธุรกิจที่ดีบนเมนสตรีท  ซึ่งแนวคิดการลงทุนแบบนี้ให้คิดเสมือนว่าเรากำลังจะทำธุรกิจแบบนี้ด้วยตัวของเราเอง

            ส่วนประเด็นต่อมา  ถ้าบริษัทที่เราสนใจนั้นเป็นบริษัทที่จดทะเบียนอยู่ในตลาดหลักทรัพย์ด้วย  อย่างนี้ถือว่าอยู่ในวอลล์สตรีท  ซึ่งถือว่าเป็นโชคดีที่จะสามารถขอเข้าไปลงทุนร่วมได้ง่าย  โดยเข้าไปซื้อหุ้นเก็บไว้ผ่า "วอลล์สตรีท" แต่เราจะสบายใจมากกว่าเดิม  เพราะผ่านการวิเคราะห์บน "เมนสตรีท" มาแล้ว

       การลงทุนในเมนสตรีท  เป็นการลงทุนระยะยาว 

           วอร์เรน  บัฟเฟตต์ ใช้คำพูดที่โดนใจมาก  เมื่อถูกถามว่า "ทำอย่างไรจึงจะรวยเร็ว" เขาตอบว่า "ตลาดหุ้น (วอลล์สตรีท)  เป็นสถานที่เพียงแห่งเดียวที่คนขับรถโรลส์รอยซ์ได้รับคำแนะนำจากคนนั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน"  ซึ่งตีความหมายได้ว่า  คนนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินก็คือประชาชนทั่วไปนั่นเอง  เขาใช้ชีวิตอย่างไร  บริโภคอะไร  วอร์เร็นจึงลงทุนในบริษัทที่ผลิตอิฐ  สีทาอาคาร  ฉนวนกันความร้อน  พรม เครื่องดูดฝุ่น  เครื่องประดับอัญมณี  เฟอร์นิเจอร์  เครื่องใช้ในครัวเรือน เป็นต้น  หลายบริษัทที่วอร์เร็นเข้าไปลงทุน  เขาเริ่มจากการเป็นเจ้าของกิจการบางส่วนโดยซื้อขายผ่านตลาดหลักทรัพย์  ไปสู่การซื้อเพื่อเป็นเจ้าของกิจการ  โดยซื้อเพิ่มเรื่อยๆ  ถือหุ้นไว้ในระยะยาว  ถ้าบริษัทมั่นคงดีกำไรสูง  มูลค่าหุ้นก็จะสูงขึ้นด้วย  กลยุทธ์การลงทุนแบบนี้มีผลทำให้ในระยะยาวมูลค่าพอร์ตการลงทุนของวอร์เร็นก็เปลี่ยนไปด้วย

           จะเห็นได้ว่า  ในพอร์ตลงทุนของวอร์เร็น ในปี 1997  ลงทุนในหุ้นสามัญถึง 73% ของสินทรัพย์และลดลงเหลือ 26% ในปี 2002 โดยไม่มีการขายหุ้นออกเลย  แต่ขณะที่ได้เข้าซื้อหุ้นธุรกิจที่ดีเิ่พิ่ม  จนมีสัดส่วนจาก 4% ของสินทรัพย์เป็น 30% ในอีก 5 ปีต่อมา  ถ้าบริษัทเหล่านั้นทำกำไรได้ดี  ราคาหุ้นที่สูงขึ้น  ก็จะทำให้พอร์ตการลงทุนของเขามีมูลค่าสูงขึ้น  เพิ่มโอกาสในการไปซื้อกินการเมนสตรีทดีๆ เพิ่มขึ้นอีก อย่างไรก้ดี วอร์เร็นจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับการซื้อขายกิจการแบบไม่เป็นมิตร  และพนักงานทั้งหมดจะยังคงทำงานอยู่ต่อไปเมื่อเขาซื้อกิจการ

           การลงทุนสไตล์แบบวอร์เรน  บัฟเฟตต์  มีลักษณะที่ขัดแย้งกับการลงทุนทั่วไปในวอลล์สตรีท  นักซื้อขายหลักทรัพย์หรือเทรดเดอร์ในวอลล์สตรีทหารายได้จากการเคลื่อนไหวของราคาหุ้น  ซึ่งตรงข้ามกับวอร์เร็นที่สร้างความมั่งคั่งและทำกำไรจากผลประกอบการของแต่ละธุรกิจที่เขาลงทุน  เขาเน้นและจำกัดการลงทุนในบริษัทเพียงไม่กี่แห่ง  เวลาประเมินบริษัท  เขาไม่ใช้การเคลื่อนไหวของราคาหุ้นของบริษัท  แต่จะวัดจากการเปลี่ยนแปลงของมูลค่าตามบัญชีในแต่ละปี 

            โดยสรุปแล้ว  วิธีการของ  วอร์เร็น  บัฟเฟตต์  ที่ลงทุนในเมนสตรีทเป็นเรื่องการวิเคราะห์ธุรกิจดีๆ เพียง 1-2 ธุรกิจ  เขาเจาะลึกศึกษางบกำไรขาดทุน  งบดุล  ผลตอบแทนต่อส่วนของผู้ถือหุ้น  ความต้องการเงินทุน  หนี้สิน  มูลค่าที่แท้จริง  จริยธรรมของผู้บริหาร  ค่านิยมของผู้บริหาร  บุคลิกของผู้บริหาร  ความภักดีของลูกค้า  พนักงานและเจ้าของ  เขาเห็นว่าการลงทุนแบบวอลล์สตรีท  ซึ่งเป็นสิ่งที่คนอื่นๆ กำลังกระทำ เช่น เข้าซื้อวันนี้แล้วขายออกพรุ่งนี้  มีระยะเวลาสั้นมันไม่เกี่ยวกับมูลค่า  แต่เกี่ยวกับราคาทั้งสิ้น

             Robert P.Mile ผู้เขียนหนังสือ "มั่งคั่งอย่าง วอร์เร็น  บัฟเฟตต์" ได้สรุปวิธีการตรวจสอบกิจการในเมนสตรีทไว้ 3 ประการดังนี้
  • พิจารณาที่ตัวธุรกิจ  เรียบง่ายหรือไม่  อยู่ในอุตสาหกรรมที่เราเข้าใจหรือไม่  เป็นธุรกิจที่มีอัตรากำไรสูงหรือไม่  มีหนี้สินหรือไม่  อัตราผลตอบแทนต่อส่วนของผู้ถือหุ้นเป็นอย่างไร
  • พิจารณาตัวผู้บริหาร  พวกเขาซื้อสัตย์หรือไม่  แผนการขยายธุรกิจเป็นอย่างไร  ฐานะการเงินดีหรือไม่  สัดส่วนการถือหุ้นในกิจการของพวกเขามากน้อยเพียงใด
  • พิจารณามูลค่าธุรกิจ  กิจการมีมูลค่าที่แท้จริงเท่าใด  สามารถซื้อในราคาถูกหรือไม่

       3.ซื้อเพื่อถือระยะยาว  ซื้อจำนวนมากและของจำนวนน้อย

         เคล็ดลับของวอร์เร็นอยู่ตรงที่ว่า  ถ้าหุ้นบริษัทนั้นถูกพิสูจน์ตลอดเวลาว่าเป็นของดี  เราก็ควรจะ
  • ซื้อเพื่อถือระยะยาว
  • ถ้าเรามีกำลังซื้อสูง  เราควรซื้อมากๆ (ซื้อจำนวนมาก)
  • ของดีจริงๆ มีจำนวนน้อย  ควรซื้อแบบเจาะลึกกับบริษัทเพียง 2-3 บริษัทเท่านั้น (ของจำนวนน้อย)
         วิธีการดังกล่าวนี้ตรงข้ามกับการซื้อหุ้นเพื่อขายเมื่อมีกำไร  วอร์เร็นเห็นว่า "ถ้าซื้อของดี  คุณไม่จำเป็นต้องรีบขาย  อย่าซื้อเพื่อถือไว้เพียง 10 นาที" ถ้าเราลงทุนเพื่อถือระยะยาว  เราจะคิดถึงหุ้นนี้ต่างจากพวกนักเก็งกำไรและนักค้าหลักทรัพย์  เราจะนึกถึงสิ่งที่จะปกป้องธุรกิจ  ความสุข  และความภักดีของพนักงาน  ผู้บริหาร ลูกค้า ถ้าผู้คนเหล่านี้ยังคงพอใจและทำธุรกิจเติบโตต่อไปได้ มันจะทำให้มูลค่าในระยะยาวของธุรกิจสูงขึ้น  และราคาหุ้นก็จะสูงขึ้นด้วย

        ข้อมูลการถือหุ้นจำนวนมากในบริษัทดีๆ เพียงไม่กี่แห่งของวอร์เร็น  บัฟเฟตต์  สรุปได้ดังนี้

ข้อมูลการถือหุ้นระยะยาวของ  วอร์เร็น  บัฟเฟตต์  สรุปดังนี้

             ความสำคัญจองการซื้อเพื่อถือระยะยาวในแบบของ  วอร์เร็น  บัฟเฟตต์ ก็คือ  การต้องตรวจสอบตลอดเวลาว่าหุ้นหรือบริษัทจดทะเบียนเหล่านี้ยังคงดีอยู่  สมควรอยู่ในพอร์ตโฟลิโอของเราต่อไปหรือไม่  เราจะรู้ได้อย่างไรว่าบริษัทนั้นยังคงดีอยู่  วอร์เร็นแนะนำให้ใช้แบบจำลองที่เรียกว่า "Circle of Competence" ซึ่งแสดงได้ด้วยรูปดังนี้



              Circle  of competence

                     จากรูป  เราอาจเรียก Circle of Competence นี้ว่า  การกำหนดขอบเขตความสามารถของบริษัท (ที่เราสามารถเข้าใจได้) บริษัทที่ดีควรจะมีองค์ประกอบพร้อมเพรียงทั้ง 3 ด้าน (ส่วนสีทึบที่วงกลม 3 วงทับซ้อนกัน)

              Outstanding Business  หมายถึง  ความโดดเด่นทางธุรกิจ  ได้แก่
  • ธุรกิจเรียบง่าย  เข้าใจได้
  • มีงบดุล (ฐานะการเงิน)  ที่เข้มแข็ง
  • มีภาวะเศรษฐกิจที่ดี (เช่น  กระแสเงินสดดีมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นผลตอบแทนต่อส่วนของผู้ถือหุ้นสูง)
  • มีความได้เปรียบในการแข่งขัน
              Top-notch  Managers หมายถึง  ความสามารถในการบริหารงาน ได้แก่
  • มีผู้บริหารที่มีความสามารถ
  • จัดสรรเงินทุนอย่างมีเหตุผล
  • ให้ความสำคัญกับผู้ถือหุ้น
  • ผู้บริหารมีส่วนการเป็นเจ้าของ
               Attractive  Prices หมายถึง  ราคาดี  น่าสนใจ
  • ราคาตลาดปัจจุบัน  ต่ำกว่ามูลค่าที่แท้จริง (ของดีราคาถูก)
              สิ่งที่เราควรทำก็คือ  การค้นหาบริษัทที่ดีมากๆ ซึ่งอาจมีอยู่ไม่มากในพื้นที่สีทึบข้างต้น  ซึ่งในกระบวนการวิเคราะห์  ต้องใช้ทั้งข้อมูลเชิงปริมาณ (วัดได้)  และข้อมูลเชิงคุณภาพ (วัดไม่ได้) ประกอบกัน
            
              ผมขอจบแนวคิดและปรัชญาหลักในการลงทุนแบบ วอร์เร็น  บัฟเฟตต์   ไว้ที่ตอนนี้  ในความเป็นจริงเนื้อหาหรือเรื่องราวการลงทุนแบบเน้นคุณค่าของ  วอร์เร็น  บัฟเฟตต์  ยังอาจมีรายละเอียดอยู่อีกมากมายกว่านี้  ซึ่งผู้ที่สนใจสามารถศึกษาเพิ่มเติมต่อไปได้  แต่ส่วนที่สรุปมาให้นี้หวังว่าพอเป็๋นภาพเบื้องต้นที่จะช่วยสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้ที่มีความชอบการลงทุนสไตล์แบบนี้  เริ่มต้นนำไปใช้ประยุกต์กับการลงทุนเพื่อสร้างความมั่นคงทางการเงินในระยะยาวต่อไปคับ
               

Sunday, February 23, 2014

นักลงทุนคนเอก VI ของโลก วอร์เรน บัฟเฟตต์ (Warren Buffett)


ชีวิตส่วนตัว
    วอร์เรน  บัฟเฟต์  เป็นคนที่มีหัวนักลงทุนอยู่ในสายเลือด  เพราะตั้งแต่เป็นเด็กอายุ 13 ขวบ  บัฟเฟตต์ก็เริ่มทำตัวเป็นเถ้าแก่ซื้อเครื่องเล่นเกมพินบอล (Pinball)  เครื่องละ 25  เหรียญ  มาตั้งให้บริการในร้านตัดผม  ซึ่งไม่นานเขาก็มีเครื่องพินบอลถึง 7 เครื่อง  และสามารถทำงานได้สัปดาห์ละ 50 เหรียญ
 
     หลังจากจบปริญญาตรีที่เนบราสกา  ซึ่งเป็นบ้านเกิด  บัฟเฟตก็มุ่งหน้าเข้าเรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  ในคณะเศรษฐศาสตร์ที่  เบน  เกรแฮม สอนอยู่  สาเหตุที่บัฟเฟตต์ตั้งใจเข้าโคลัมเบีย  ก็เพราะได้อ่านหนังสือการลงทุนเล่มสุดยอดที่เขียนโดย  เบน  เกรแฮม  นั่นคือ  "The Intellegent  Investor"  "หรือนักลงทุนผู้รอบรู้"  นั่นเอง

   จบจากโคลัมเบีย  บัฟเฟตต์กลับบ้านที่เมือง โอมาฮา  รัฐเนบราสกา  ทำงานในบริษัทโบรกเกอร์เล็กๆ ที่พ่อเขาเป็นเจ้าของอยู่พักหนึ่ง  หลังจากนั้นด้วยจิตใจที่เรียกร้อง  เขากลับไปช่วยงานในบริษัทที่ปรึกษาทางการลงทุนของ เบน เกรแฮม ที่นิวยอร์ค  เพื่อฝึกวิทยยาุทธ์กับ กุนซือ  จนกระทั่งเบน เกรแฮม  เกษียณตนเองในปี พ.ศ. 2499  บัพเฟตต์  ก็กลับบ้านที่โอมาฮาอีกครั้ง  และด้วยวัยเพียง 25 ปี  เขาเริ่มอาชีพรับจ้างลงทุน โดยตั้งเป็นห้างหุ้นส่วน  รวบรวมเงินจากญาติมิตรสหาย  เริ่มแรกประมาณ 100,000 เหรียญ  โดยตัวเขาเองลงทุนเริ่มต้นเพียง 100 เหรียญ  กฏเกณฑ์การแบ่งผลประโยชน์ง่ายๆ ก็คือ   คนที่ลงทุนได้รับผลตอบแทน 6 เปอร์เซนต์  ต่อปี  บวกกับ 3 ใน 4  ของกำไรส่วนเกิน 6 เปอร์เซนต์  นั้นอีก 1 ใน 4  หรือ 25 เปอร์เซนต์ของกำไร  เป็นค่าจ้างหรือผลตอบแทนที่บัฟเฟตต์จะได้รับ

       จากจุดเริ่มต้นในปี 2500 บัฟเฟตต์ได้เปลี่ยนแหล่งกองทุนจากหุ้นส่วนจำกัด  เป็นบริษัทจำกัด  โดยทำการเทคโอเวอร์กิจการประกันภัยชื่อ  เบิร์กไซร์  ฮาธาเวย์ (Berkshine  Hathaway)  ตั้งแต่ปี 2512 และอาศัยเงินจากธุรกิจประกันในการลงทุนต่อมา  ณ  วันนี้  วอร์เรน  บัฟเฟตต์  กลายเปนบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดอันดับสองของอเมริกา  รองจาก บิล เกตส์  และมีทรัพย์สมบัติส่วนตัวในปี 2556 กว่า 70 พันล้านดอล์ล่า 1.5 ล้านล้าน บาท !  พอๆกับงบประมาณที่รัฐบาลกู้มาจากต่างประเทศ !!
   
     ถึงจะร่ำรวยมหาศาล  แต่บัฟเฟตต์ยังใช้ชีวิตที่สมถะมาก  เขายังขับรถไปทำงานเองโดยไม่มีคนขับรถ  ในที่ทำงานเขาไม่มีเครื่องคอมพิวเตอร์ดูราคาหุ้น  ส่วนตัวเขาก็เพิ่งจะเรียนวิธีการใช้คอมพิวเตอร์หลังจากอายุ 60 ปีไปแล้ว  เหตุผลที่เรียนก็เพื่อใช้เล่นบริดจ์กับเพื่อนๆ ผ่านอินเตอร์เนต

    หุ้นของเบิร์กไซร์ที่มีการซื้อขายในตลาดหุ้นสหรัฐฯ  เป็นหุ้นที่มีความพิเศษเฉพาะตัวหลายๆ อย่างที่น่าสนใจ  เช่น ราคาหุ้นที่มีราคาแพงที่สุดในตลาด  คือราคาหุ้นละกว่าล้านบาท  จนมีอยู่ครั้งหนึ่งไม่สามารถซื้อขายบนจอได้  เนื่องจากตัวเลขมากเกินช่องราคาที่เขาจัดไว้  หุ้นเบิร์กไซร์ไม่เคยจ่ายปันผลเลย  เพราะบัฟเฟตต์เห็นว่า   เขาสามารถนำเงินมาลงทุนได้กำไรดีกว่าเอาไปจ่ายเป็นเงินปันผลให้ผู้ถือหุ้น  ดังนั้นหุ้นเบิร์กไซร์  จึงขึ้นเอาๆ การประชุมผู้ถือหุ้นประจำปีของเบิร์กไซร์ตอนหลังๆ เป็นที่นิยมมาก  ผู้ถือหุ้นจะมาประชุมจากทั่วประเทศนับพันๆ คน  เพราะอยากมาฟังวอร์เรน  บัฟเฟตพูด  อีกหน่อยอาจจะต้องเปิดสนามกีฬาประชุมกันก็เป็นได้

     ส่วนรายงานประจำปีของบริษัทที่แจกให้ผู้ถือหุ้น   จะเป็นข้อความล้วนๆ ไม่มีสีสัน  และไม่มีโฆษณาชวนเชื่อ  แต่จะเป็นรายงานผลการดำเนินงานและการแถลงของประธานคือ  บัฟเฟตต์   ซึ่งอธิบายอย่างตรงไปตรงมา และมีข้อคิดการลงทุนในหุ้นต่างๆ จนนักเขียนหลายๆ คนนำเอาไปวิเคราะห์และเขียนออกมาเป็นหนังสือกลยุทธ์การลงทุนของ วอร์เรน  บัฟเฟตต์

     
   
         แนวทางการลงทุนของ  วอร์เรน  บัฟเฟตต์   
           บัพเฟตต์มองการลงทุนในหลักทรัพย์เหมือนกับการลงทุนทำธุรกิจ  และธุรกิจที่บัฟเฟตต์สนใจและลงทุนมากที่สุดก็คือ ธุรกิจที่มีแฟรนไชส์ (Franchise Bussiness -- ไม่ใช่ระบบเฟรนไชส์อย่างที่เข้าใจกันเมืองไทย)  ซึ่งก็คือธุรกิจที่สามารถสร้างผลกำไรมากกว่าปกติ  เนื่องจากเป็นธุรกิจที่ผู้บริโภคนิยมมากกว่าสินค้าของคู่แข่ง  เช่น โค๊ก, มีดโกนยิลเล็ตต์, หนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์ เป็นต้น ส่วนธุรกิจที่ปัฟเฟตต์จะไม่ลงเลยก็คือ  ธุรกิจที่เขาไม่เข้าใจ  เช่น ธุรกิจคอมพิวเตอร์  ซึ่งรวมถึงคอมพิวเตอร์อย่างไมโครซอฟต์  และธุรกิจที่เป็นสินค้าโภคภัณฑ์ทั้งหลาย

        บัฟเฟตต์เป็นนักลงทุนที่มีปรัชญาและความคิดที่ค่อนข้างจะสุดโต่งในหลายๆ ด้าน  เช่น  ถ้าเขาเชื่อว่าหุ้นที่เขาลงนั้น  มีคุณภาพสูงในแง่ธุรกิจ  เขาก็จะถือหุ้นนั้นไปจนตาย  เขาเคยพูดเล่นๆ ว่า  เมื่อเขาตาย  ขอให้เอาโค้กฝังไปพร้อมกับเขาด้วย  เพราะเขาคิดว่าโค้กเป็นบริษัทที่ดีที่สุดในโลก  บัฟเฟตต์ไม่สนใจภาวะตลาดหุ้นหรือภาวะเศรษฐกิจเลย  เขาบอกว่าตลาดหุ้นจะปิดไปสัก 5 ปี  เขาก็ไม่ได้เดือดร้อน คลาดหุ้นที่เปิดอยู่ในความเห็นของเขาก็คือ  โอกาสที่เขาจะซื้อหุ้นดีราคาถูกเมื่อนักลงทุนตกใจเทขายหุ้นดีๆ ทิ้ง  นั่นเป็นเหตุที่เขาไม่ตามราคาหุ้นวันต่อวัน  และก็ไม่เคยมีจอคอมพิวเตอร์ไว้ดูราคาหุ้นนาทีต่อนาที  อย่างที่นักลงทุนมืออาชีพทั้งหลายทำกัน

      บัฟเฟตต์เห็นว่า  บริษัทที่ดีจริงๆ  นั้นมีไม่มาก  บริษัทส่วนใหญ่ในตลาดหลักทรัพย์  เป็นบริษัทที่ไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรเด่น  ไม่น่าลงทุน  ดังนั้นตลอดระยะเวลากว่า 40 ปี  บัฟเฟตต์ลงทุนในหุ้นจำนวนไม่มากนัก  เรียกว่านับตัวได้  แต่หุ้นที่บัฟเฟตต์ลงทุนอยู่นั้น  เขาจะลงทุนในสัดส่วนที่สูงมาก  คิดเป็นเม็ดเงินเป็นหมื่นล้านบาท  เมื่อลงแล้ว  เขาจะปล่อยให้บริษัทเติบโตไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยจะขายออกไป  เรียกว่าทำตัวเหมือนเจ้าของบริษัท  แต่บัฟเฟตต์จะไม่เข้าไปบริหารกิจการแบบวันต่อวัน  เขาเพียงนั่งในฐานะกรรมการของบริษัทคนหนึ่งเท่านั้น

       แต่สิ่งที่บัฟเฟตต์เน้นมากคือ  เขาจะต้องมีส่วนในการที่บริษัทจะตัดสินใจลงทุนในการสร้างหรือซื้อทรัพย์สินถาวร  เช่น  โรงงานอุปกรณ์  หรือกิจการใหม่  ที่ต้องมีการลงทุนสูงของบริษัทเหล่านั้น

     ถ้าจะสรุปถึงแนวทางการตัดสินใจลงทุนในหุ้นของบริษัทใดบริษัทหนึ่งของวอร์เรน  บัฟเฟตต์  เราอาจจะแยกเป็นหัวข้อต่างๆ ดังนี้

       ด้านธุรกิจ 

           1. ต้องเป็นธุรกิจที่ไม่ซับซ้อนยุ่งยาก  บัฟเฟตต์พูดว่า  ถ้าเขาไม่รู้แน่ชัดว่าอีก 5 ปีข้างหน้า  บริษัทนั้นจะเป็นอย่างไร  เขาจะไม่ซื้อหุ้นนั้น  เขายกตัวอย่างธุรกิจคอมพิวเตอร์ซอฟแวร์  ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงเร็วมาก  เขาไม่รู้ว่าอีก 5 ปีจะมีอะไรเกิดขึ้น  แบบนี้ค่อนข้างอันตราย

           2.ธุรกิจจะต้องมีผลการดำเนินงานสม่ำเสมอ  ปีแล้วปีเล่า  เขาเห็นว่า  ถ้าธุรกิจกำไรบ้างขาดทุนบ้าง   เขาจะไม่สามารถคำนวณราคาที่ควรจะเป็นของหุ้นตัวนั้น

           3. ธุรกิจจะต้องมีอนาคตที่สดใน  นั่นคือ  ในระยะยาวควรจะโตไปได้เรื่อยๆ คู่แข่งมาทำลายได้ยากมาก  บัฟเฟตต์มักจะคิดว่าธุรกิจที่เขาจะลงทุนนั้นทำยากหรือไม่  ถ้าให้เขาสร้างธุรกิจแบบนั้นขึ้นมา  เขาจะต้องใช้เงินเท่าไหร่  ยกตัวอย่างเช่น  บริษัทโคคา-โคล่า  ซึ่งขายโค้กนั้น  ถ้าให้เงินคุณหนึ่งล้านล้านบาท เพื่อสร้างยี่ห้อน้ำดำชนิดใหม่  ให้มีคนติดเท่าโค้ก  คุณทำได้ไหม  ถ้าคำตอบคือทำไม่ได้! นั่นแสดงว่า  โค้กมีค่าความนิยมมหาศาล  เกินกว่าหนึ่งล้านล้านบาท  และเป็นบริษัทที่เยี่ยมที่บัฟเฟตต์ชอบ

        ด้านการบริหารงาน

        1. บัฟเฟตต์เห็นว่า  ผู้บริหารที่ดีจะต้องมีเหตุผลในการตัดสินใจ  และไม่ทำตามคนอื่น  เช่น เห็นว่าบริษัทคู่แข่งขายสินค้าตัดราคาจนขาดทุน  ตัวเองก็ทำบ้าง  ยอมขาดทุนเพื่อรักษาตลาดอะไรทำนองนั้น

       ในความคิดของบัฟเฟตต์แล้ว  ถ้าขายขาดทุน  หรือต้องทำอะไรที่เสี่ยงเกินไป  เขาจะหยุด  ปล่อยให้คู่แข่งทำไป  จนสถานการณ์ดีขึ้น  เพราะคนอื่น "เจ๊ง"  ตนเองถึงจะเริ่ม "ตะลุย"

       2. ผู้บริหารจะต้องเปิดเผยข้อเท็จจริงทุกอย่างให้ผู้ถือหุ้นทราบอย่างตรงไปตรงมา  พูดง่ายๆ  เขารังเกียจผู้บริหารที่ "หมกเม็ด"

       3. ผู้บริหารจะต้องมองผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นเป็นหลัก  ยกตัวอย่างเช่น  ถ้าบริษัทมีเงินสดเหลือมาก  แต่ธุรกิจของบริษัทกำลังตกต่ำหรือเป็นธุรกิจดาวร่วงแล้ว  ผู้บริหารที่ดีน่าจะต้องจ่ายเงินสดนั้นออกมาเป็นปันผลให้แก่ผู้ถือหุ้น  มากกว่าท่จะไปขยายงานหรือไปลงทุนในธุรกิจที่ตนเองไม่ชำนาญ  ซึ่งอาจจะทำให้บริษัทเสียหายได้

        ด้านการเงิน

      1. เนื่องจากบัฟเฟตต์ถือว่าการซื้อหุ้นคือการลงทุนทำธุรกิจ  ดังนั้นธุรกิจที่ดีจะต้องให้ผลตอบแทนเมื่อเทียบกับส่วนของผู้ถือหุ้นสูงกว่าการฝากเงิน

      2. บัฟเฟตต์ชอบธุรกิจที่มีมาร์จินหรือกำไรเมื่อเทียบกับยอดขายสูง  ซึ่งแสดงให้เห็นว่า  ธุรกิจนั้นขายสินค้าที่มีคุณภาพสูง  จึงสามารถตั้งราคาได้สูงเมื่อเทียบกับต้นทุน  ลูกค้าไม่ได้ซื้อเพราะเป็นสินค้าราคาถูก  แต่ซื้อเพราะนิยมในตัวสินค้าหรือยี่ห้อของสินค้านั้น

        ด้านราคาหุ้น

     1.บัฟเฟตต์จะดูว่า  ธุรกิจนั้นมีค่าเท่าไร  พูดง่ายๆ เขาต้องรู้ว่า  ราคาที่ควรจะเป็นของธุรกิจที่เขาจะซื้อนั้นเป็นเท่าไร

      2. เมื่อรู้ว่าราคาที่ควรจะเป็น เป็นเท่าไรแล้ว  บัฟเฟตต์ก็จะดูว่า  เขาสามารถซื้อหุ้นในราคาที่ต่ำกว่านั้นแค่ไหน  สิ่งสำคัญก็คือ  ต้องต่ำกว่าราคาที่ควรจะเป็นพอสมควรที่จะทำให้มี Margin of Safety  คือถ้ามีอะไรผิดพลาด  ราคาที่จ่ายก็ยังไม่แพงเกินไป



   กฏการลงทุนของวอร์เรน  บัฟเฟตต์ 

  1.อย่ายอมขาดทุน
  2.อย่าลืมกฎข้อที่หนึ่ง